Barbara stała na środku ciasnego przedpokoju w puchowej kurtce tak wielkiej, że wyglądała, jakby ktoś ją napompował. Z futrzanej czapki kapało na stare linoleum, a ona patrzyła na synową tym spojrzeniem, od którego człowiekowi robiło się zimniej niż na klatce schodowej. – Gdzie są moje 2500, Agnieszko? Agnieszka wyrzuciła szmatę do wiadra.
Woda chlupnęła głucho. – Pani chyba zapomniała, Barbaro. Michał od prawie miesiąca nie pracuje. On teraz, jak sam twierdzi, szuka nowej drogi, a moja pensja laborantki w mleczarni nie jest z gumy.
Wynajem, prąd, jedzenie, bilety – z pustego i Salomon nie naleje. Barbara skrzywiła usta, jakby właśnie ugryzła cytrynę. – Michał zawsze dbał o matkę. Zawsze, bo on wie, co to znaczy wdzięczność.
A ja mam ciśnienie. Serce mi kołacze, stawy bolą, kręgosłup siada. Prywatny lekarz kosztuje. Leki kosztują, badania kosztują.
Ty jesteś jego żoną, więc teraz ty musisz przejąć obowiązek. Dobra żona rozumie, że matka męża to nie obca baba z tramwaju. Jutro chcę mieć pieniądze na koncie. 2500, ani grosza mniej.
Za cienką ścianą rozległo się potężne ziewnięcie. Tak głośne, jakby w salonie budził się niedźwiedź po zimie. Agnieszka zacisnęła palce na mokrej ścierce. Michał jeszcze miesiąc temu był elektrykiem.
Pracował dobrze i zarabiał przyzwoicie. Ale pewnego poniedziałku uznał, że nikt nie docenia jego potencjału. Pokłócił się z kierownikiem, rzucił śrubokręt na stół, trzasnął drzwiami i wyszedł z miną męczennika, który właśnie zerwał kajdany. Od tamtej pory leżał na kanapie, w bordowym szlafroku kupionym na promocji, i stał się częścią umeblowania.
Rano przewracał się z boku na bok, w południe oglądał filmiki o sukcesie, a wieczorem tłumaczył Agnieszce, że człowiek wybitny nie może wracać do pracy byle gdzie. – Michał jest w delikatnym okresie – ciągnęła Barbara, jakby czytała wyrok. – On się przebudowuje. Taki mężczyzna potrzebuje spokoju, ciepła i wsparcia.
Nie możesz mu teraz dokładać nerwów rachunkami. – Ja mu dokładam rachunkami? – Agnieszka parsknęła cicho. – Barbaro, ja to mieszkanie ciągnę sama.
Od 28 dni Michał nie przyniósł do domu ani złotówki. – Bo zbiera siły. A ty jako żona masz mu stworzyć zaplecze. Przecież ja nie proszę na fanaberię, tylko na zdrowie.
Barbara odwróciła się nagle, żwawo jak nastolatka, i trzasnęła drzwiami tak mocno, że z framugi posypał się biały pył. Agnieszka podeszła do okna. Z trzeciego piętra widziała doskonale, jak ta schorowana kobieta z chorym sercem i bolącymi stawami żwawo przeskakuje kałuże, omija chłopaka na hulajnodze i prawie truchtem rusza w stronę przystanku. Wróciła do pokoju.
Michał leżał na kanapie z nogą założoną na nogę i telefonem w ręku. Szlafrok rozjechał mu się na brzuchu, a na stoliku stał kubek po kakao. – Aga – rzucił, nie odrywając wzroku od ekranu. – Skończył się ten ser z niebieską pleśnią.
Jak będziesz w sklepie, weź dwa opakowania i herbatę zieloną z jaśminem, bo ta zwykła mnie zamula. A mamie trzeba było coś dać. Widzisz przecież, że się martwi. Agnieszka stanęła na środku pokoju i popatrzyła na niego, jakby zobaczyła go pierwszy raz.
Zdrowy, dorosły chłop, rumiany, z miękkim brzuchem, leżał pod kocem i mówił o zmartwieniach matki, jakby to ona była źródłem całego domowego nieszczęścia. – Pasztet z promocji może być? – zapytała równo. Michał aż się podniósł na łokciu.
– Ja nie jem takich rzeczy. Jestem teraz w procesie. Organizm potrzebuje dobrego paliwa. Omega, białko, zdrowe tłuszcze.
Masz może łososia? – Mam u sąsiadów w akwarium. Możesz iść złowić. Nie odpowiedział.
Obraził się natychmiast, z godnością człowieka, którego talent został niezrozumiany przez najbliższych. Agnieszka poszła do kuchni, wyjęła zeszyt w kratkę i zaczęła liczyć. Pensja była niezła jak na laborantkę w mleczarni, ale wynajem z czynszem zjadał prawie połowę. Do tego prąd, gaz, jedzenie, bilety.
Michał wcześniej zarabiał dobrze, więc mógł z gestem przelewać matce 2500. Agnieszka się nie wtrącała. Jego pieniądze, jego matka. Ale teraz kranik się zakręcił.
Tylko Barbara jakby tego nie zauważyła. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Mocno, krótko, bez nieśmiałości. Agnieszka drgnęła.
Przez sekundę myślała, że to Barbara wróciła po zaliczkę. Ale na progu stała Zofia, właścicielka mieszkania, potężna kobieta w pikowanej kamizelce, z wielkim rudym kotem na rękach. Kot patrzył na świat z taką pogardą, jakby znał wszystkich lokatorów w mieście i żadnego nie cenił. – Kochanie – oznajmiła Zofia, wchodząc bez zaproszenia.
– Za przyszły miesiąc i od następnego doliczam 300 złotych. Wszystko drożeje. Ja też nie jestem Caritas. Agnieszka bez słowa poszła do pokoju, wyjęła z pudełka odłożoną gotówkę i odliczyła pieniądze.
Zofia zajrzała do salonu. Michał natychmiast udał, że jest bardzo zajęty telefonem. – A ten dalej choruje na kanapie? – zapytała głośno.
Michał poczerwieniał. – Jestem w okresie zawodowej transformacji. Zofia spojrzała na niego, potem na Agnieszkę, potem na kota. – Słyszysz, Filemon?
Transformacja. Za moich czasów mówiło się na to lenistwo. Kot miauknął nisko, jakby przyznawał jej rację. Agnieszka zamknęła za Zofią drzwi i przez chwilę stała nieruchomo.
W mieszkaniu pachniało mokrą szmatą, kakao i tanim płynem do podłóg. Z pokoju dobiegał dźwięk kolejnego filmiku o tym, jak wstać z kanapy i zmienić życie. Tylko że z tej kanapy, jak widać, nikt poza nią nie zamierzał wstawać. I wtedy Agnieszka zrozumiała coś bardzo prostego.
Ona nie prowadziła domu. Ona utrzymywała trzech dorosłych ludzi. Następnego dnia wyszła z pracy wcześniej, bo w laboratorium skończyły się odczynniki. Nie miała ochoty wracać od razu do domu.
Poszła wolniej przez osiedle, obok warzywniaka i apteki. Właśnie mijała aptekę, kiedy usłyszała znajomy głos. – No mówię ci, Halinko, cudo jak w sanatorium, tylko że w domu. Agnieszka zatrzymała się odruchowo.
Pod daszkiem apteki stała Barbara. Ta sama Barbara, której dzień wcześniej serce kołatało, stawy strzelały, a kręgosłup siadał. Tylko dziś nie wyglądała jak kobieta na granicy zapaści. Miała dopasowany płaszcz w kolorze karmelu, czerwone usta i błysk w oku, jakby właśnie wygrała główną nagrodę na loterii parafialnej.
Obok niej stała drobna kobieta z siatką pełną bułek. – Ale co ty właściwie kupiłaś? – zapytała tamta. Barbara rozejrzała się konspiracyjnie, ale nie dość dokładnie.
Agnieszka cofnęła się za reklamowy stojak z promocją witamin i zamarła. – Domowe solarium kolagenowe – wyszeptała Barbara z dumą. – Z lampami, z nawiewem, z programem odmładzającym. Pan na prezentacji mówił, że to nie jest zwykłe opalanie, tylko terapia światłem na skórę, na nastrój, na kości, na wszystko.
– Boże kochany, Barbara, a ile takie coś kosztuje? Barbara machnęła ręką, jakby chodziło o paczkę kawy. – Normalnie 42 000, ale ja trafiłam na specjalną ofertę bez pierwszej wpłaty. Tylko rata.
Kobieta aż otworzyła usta. – 42 000? Ty chyba oszalałaś. – Oj, nie przesadzaj.
Człowiek całe życie haruje, dzieci wychowuje. To chyba na starość coś mu się należy, a rata jest do przeżycia. 2400 miesięcznie. Agnieszce zrobiło się gorąco, mimo że stała na zimnym chodniku.
2400, czyli prawie cała kwota, której Barbara co miesiąc żądała na lekarzy. – A Michał wie? – zapytała Halinka ostrożnie. Barbara prychnęła.
– A po co ma wiedzieć? Syn by mi na solarium nie dał, bo od razu zacząłby marudzić, że fanaberia. Ale jak matka mówi, że ma serce, ciśnienie i prywatne badania, to syn nie będzie dyskutował. On ma dobre serce, tylko żona go ostatnio źle nastawia.
Agnieszka teraz musi przejąć płatności. Michał odpoczywa, ma trudny okres, a ona pracuje. Młoda jest, zdrowa. Niech bierze dodatkowe zmiany.
Halinka pokręciła głową. – Ty uważaj, Basia, bo jak ona się dowie… – A nawet jak się dowie, to co? Rodzina to rodzina.
Żona jest od tego, żeby wspierać męża. Agnieszka odwróciła się powoli i odeszła, zanim Barbara zdążyła ją zauważyć. Nie poszła do domu. Skręciła w boczną uliczkę, usiadła na ławce pod nagim drzewem i patrzyła na szare niebo.
Przez głowę przelatywały jej wszystkie rozmowy z ostatnich miesięcy. Prywatny kardiolog, badania krwi, zastrzyki, leki, których NFZ nie refunduje. „Nie mogę się denerwować, bo ciśnienie”. Michał robił przelew bez mrugnięcia.
Ona milczała, bo myślała: matka to matka, zdrowie to zdrowie. A to było solarium. Świecące, kolagenowe solarium za 42 000 złotych. Agnieszka roześmiała się nagle, krótko, sucho, aż starszy pan z pieskiem spojrzał na nią podejrzliwie.
Zaraz jednak śmiech jej przeszedł. Wyjęła telefon i długo patrzyła na ekran. Artur. Dyrektor zakładu mówił jej miesiąc temu, że otwierają nowy oddział w innym mieście.
Potrzebowali kogoś, kto zna produkcję, badania jakości, dokumentację i nie boi się bałaganu na starcie. Wtedy odmówiła. Bo Michał. Bo mieszkanie.
Bo rodzina. Bo jakoś to będzie. Teraz już wiedziała, że „jakoś” właśnie się skończyło. Nacisnęła zieloną słuchawkę.
Artur odebrał po trzecim sygnale. – Agnieszka, coś się stało w laboratorium? – Nie, w laboratorium wszystko w porządku – powiedziała spokojnie. Sama zdziwiła się, jak pewnie brzmi jej głos.
– Dzwonię w sprawie tego transferu do nowego oddziału. Czy ta propozycja jest jeszcze aktualna? W słuchawce zapadła krótka cisza. – Aktualna?
Ale ja ci od razu mówię, to nie będzie lekka robota. Nowe miejsce, ludzie niedograni. Dokumentacja do ustawienia, kontrole, nerwy. Przez pierwsze miesiące może być naprawdę ciężko.
Pensja 9500 netto, do tego mieszkanie służbowe. Małe, ale wyremontowane, blisko zakładu. Tylko Agnieszka, ty masz męża. Michał pojedzie z tobą.
Agnieszka popatrzyła na mokry chodnik, na gołębie grzebiące przy koszu. – Michał zostanie tutaj – powiedziała. – Ma bardzo ważne sprawy na kanapie. Artur nie odpowiedział od razu, potem chrząknął.
– Rozumiem. Czyli jesteś zdecydowana? – Tak. Kiedy mogę zacząć?
– Formalnie od przyszłego miesiąca, ale przydałabyś się wcześniej. W poniedziałek przyjdź do kadr. Wyjazd możemy zorganizować pod koniec tygodnia. – Będę w poniedziałek.
Dziękuję. Rozłączyła się i przez chwilę trzymała telefon w dłoni. Nie poczuła strachu. To było najdziwniejsze.
Powinna była się bać. Nowe miasto, nowa praca, służbowe mieszkanie, życie od zera. A ona czuła tylko ulgę tak wielką, że aż zakręciło jej się w głowie. Wstała z ławki i poszła do cukierni przy przystanku.
Kupiła sobie mały sernik z brzoskwiniami, najdroższy kawałek, jaki mieli w ladzie. Nie dla Michała, nie dla Barbary. Dla siebie. Do domu wróciła spokojna.
Michał nawet nie zapytał, gdzie była tak długo. Leżał na kanapie, oglądał nagranie jakiegoś mężczyzny w garniturze, który krzyczał z ekranu, że sukces zaczyna się od decyzji. Agnieszka przeszła obok niego z torbą i po raz pierwszy od dawna pomyślała: dokładnie, od decyzji. Tylko nikt w tym mieszkaniu jeszcze nie wiedział, że ona swoją już podjęła.
Przez cały tydzień Agnieszka była spokojna, aż sama siebie nie poznawała. Wstawała rano, szła do mleczarni, zakładała biały fartuch, sprawdzała próbki, wpisywała wyniki do tabeli. Tak normalnie, jakby nic się nie stało. Po pracy wracała do domu z siatką zakupów.
Bez łososia, bez sera z pleśnią, bez wymyślnych herbat. Kupowała kaszę, jajka, twaróg, najtańszy chleb i pasztet, który Michał omijał wzrokiem, jakby to była osobista zniewaga. – Aga, naprawdę? – jęknął we wtorek, patrząc na talerz.
– Kasza z sosem? Ja jestem w procesie odbudowy energetycznej, nie na kolonii w latach 90. – To jest obiad – odpowiedziała spokojnie. – Człowiek twórczy nie może się zapychać czymkolwiek.
– Człowiek twórczy może sobie ugotować coś lżejszego. Michał westchnął tak teatralnie, że aż firanka drgnęła. – Widzisz, właśnie o tym mówię. Zero zrozumienia.
Ja jestem teraz bardzo podatny na atmosferę w domu. Jedno złe słowo i cały mój wewnętrzny kompas się rozjeżdża. Słuchała go bez przerywania. O tym, że prawdziwe talenty zawsze najpierw są odrzucane.
O tym, że rynek pracy jest ustawiony pod przeciętniaków. O tym, że nie może wrócić do byle jakiego zajęcia, bo to by złamało jego rozwój. O tym, że musi poczekać na znak. Znak, jak rozumiała Agnieszka, miał prawdopodobnie przyjść listem poleconym razem z pensją i miękkim fotelem.
Wieczorami Barbara dzwoniła regularnie, czasem o 6:00, czasem o 20:30, raz nawet po 21:00, jakby nagle przypomniała sobie, że chore serce ma prawo do całodobowej obsługi. – Agnieszko, ja już nie mam siły – jęczała do słuchawki. – Dzisiaj tak mi ciśnienie skoczyło, że aż usiadłam na krześle. Prywatna klinika czeka na wpłatę.
Lekarz mówił, że takich objawów nie wolno lekceważyć. – Pieniędzy jeszcze nie mam. To weź zaliczkę albo pożycz, albo poproś w pracy o dodatkowe dyżury. – Ty chyba nie rozumiesz powagi sytuacji.
– Rozumiem więcej, niż pani myśli. Po tych słowach Barbara zwykle prychała i kończyła rozmowę. Agnieszka odkładała telefon na blat i wracała do krojenia chleba. W nocy, kiedy Michał chrapał na kanapie, zwinięty pod kocem jak wielkie dziecko, Agnieszka wyjmowała z szafy ubrania.
Robiła to powoli, bez hałasu. Najpierw zimowy płaszcz, potem swetry, potem bielizna, dokumenty, kilka zdjęć, mała kosmetyczka, stary kubek z wyszczerbionym uchem, który dostała kiedyś od koleżanki z pracy. Nie brała wszystkiego, tylko to, co naprawdę było jej. I z każdym złożonym swetrem czuła, że odzyskuje po kawałku własne życie.
Michał niczego nie zauważył. Ani pustej półki w szafie, ani znikających butów, ani tego, że Agnieszka wieczorami coraz częściej patrzy przez okno zamiast na niego. W piątek Agnieszka wstała przed świtem. Michał spał z otwartymi ustami, a telefon leżał mu na piersi.
Na ekranie zatrzymał się filmik z napisem „Zmień myślenie, zmienisz życie”. Agnieszka spojrzała na ten napis i prawie się uśmiechnęła. Wyciągnęła spod łóżka dużą granatową walizkę na kółkach. Postawiła ją w przedpokoju przy ścianie i przykryła starą kurtką Michała, której nie nosił od lat, ale oczywiście nie pozwalał wyrzucić, bo jeszcze się przyda.
Potem weszła do kuchni, zaparzyła sobie czarną kawę i napisała wiadomość do Zofii. „Proszę przyjechać dziś około 10:00 po klucze. Rozwiązuję umowę. Mieszkanie będzie wolne.
”
Odpowiedź przyszła po minucie. „Będę. ”
Michał obudził się dopiero przed 9:00. Wypełzł z pokoju w bordowym szlafroku, z włosami sterczącymi na wszystkie strony.
– Aga – wychrypiał. – Zrobiłaś mi zieloną herbatę z jaśminem? – Czajnik stoi na kuchence. Zatrzymał się w progu, jakby usłyszał coś nieprzyzwoitego.
– Czyli nie zrobiłaś? Nie wiesz, że rano potrzebuję łagodnego wejścia w dzień? Nie mogę od razu zderzać się z chaosem. Agnieszka piła kawę przy oknie.
– Herbata to nie chaos, Michał. To wrzątek i torebka. – Ty to bagatelizujesz, bo nie rozumiesz, w jak kruchym jestem momencie. Naprawdę potrzebuję teraz troski, ciepła, komfortu.
A ty ostatnio jesteś jakaś zimna. Zanim zdążyła odpowiedzieć, dzwonek do drzwi zawył długo i nieprzyjemnie. Ktoś naciskał przycisk bez przerwy, z pasją człowieka, który przyszedł nie prosić, tylko żądać. Agnieszka odstawiła kubek.
– To pewnie do ciebie – powiedział Michał nerwowo. – Ja dziś nie mam siły na ludzi. Otworzyła drzwi. Barbara wpadła do przedpokoju jak burza.
Tym razem bez wielkiej kurtki, za to w eleganckim musztardowym płaszczu i z ustami pomalowanymi tak starannie, jakby wracała nie od lekarza, tylko z imienin. W ręce ściskała cienką teczkę z papierami. – Dość tego! – warknęła od progu, nie zdejmując butów.
– Moja cierpliwość się skończyła. – Mamo, nie krzycz od rana – jęknął Michał. – Rozbijasz mi skupienie. Barbara nawet na niego nie spojrzała.
Weszła do pokoju, potrząsając teczką. – Mam tu dokumenty z kliniki. Pilne badania, konsultacje, leki. Potrzebuję 2500 dzisiaj, natychmiast.
– Mamo, spokojnie – mruknął Michał, choć sam wyglądał, jakby najchętniej schował się za firanką. – Nie będę spokojna! – Barbara obróciła się do Agnieszki. – Twój mąż jest w kryzysie.
Szuka swojej drogi. To święta rzecz. Ale ty jesteś żoną. Ty masz teraz wziąć na siebie ciężar rodziny.
Tak działa małżeństwo. Michał, ku jej obrzydzeniu, pokiwał głową. – No właśnie, Aga. Mama ma rację.
Jak jedno z nas jest słabsze, drugie powinno podstawić ramię. Możesz wziąć dodatkowe zmiany albo pożyczyć. Przecież to przejściowe. Barbara wypięła pierś triumfalnie.
– Żona musi dzielić trudy męża. A skoro matka męża cierpi, to też jest wasza sprawa. Rodzina to nie dekoracja na święta, tylko obowiązek. W pokoju zrobiło się duszno od ich wspólnej bezczelności.
Agnieszka spojrzała najpierw na Barbarę, potem na Michała. Powoli odstawiła kubek na stół, wyprostowała się i nagle uśmiechnęła szeroko, jasno, prawie radośnie. – Ma pani rację, Barbaro – powiedziała głośno. – Absolutną rację.
Żona powinna dzielić wszystkie trudności męża. Przecież od tego jest małżeństwo. Barbara uśmiechnęła się zwycięsko. – No właśnie.
Wreszcie coś do ciebie dotarło. To teraz przynieś pieniądze, bo ja nie mam całego dnia. Agnieszka rozłożyła ręce. – Tylko że pieniędzy nie ma.
W pokoju zapadła cisza. Michał, który właśnie brał łyk herbaty, zamarł z kubkiem przy ustach. Barbara mrugnęła raz, potem drugi, jakby próbowała przetłumaczyć sobie te słowa na wygodniejszy język. – Jak to nie ma?
– syknęła. – Normalnie nie ma ani grosza. Posłuchałam pani rady i postanowiłam dzielić trudności męża. Skoro Michał może leżeć na kanapie i szukać siebie, to ja też mogę.
Zwolniłam się. Michał zakrztusił się herbatą. – Co zrobiłaś?! Barbara pobladła pod pudrem.
Jej usta zaczęły drżeć. – Zwolniłaś się? Ale jak to zwolniłaś? Kto teraz będzie płacił moją ratę za…
Urwała nagle i zakryła usta dłonią. Za późno. Słowo zawisło w powietrzu jak ciężki garnek, który zaraz spadnie komuś na głowę. Michał przestał kaszleć.
Powoli odstawił kubek. – Jaką ratę, mamo? – Żadną. Przejęzyczyłam się.
Chodziło mi o leczenie, o klinikę. – Przed chwilą powiedziałaś ratę. Jaką ratę? Agnieszka zrobiła krok do przodu.
– No właśnie, Barbaro, jaką ratę? Może tę za domowe solarium kolagenowe? Barbara zesztywniała. – Jakie solarium?
– zapytał Michał. Agnieszka mówiła spokojnie, ale każde słowo było ostre jak nóż. – Twoja biedna, schorowana mamusia nie wydawała pieniędzy na prywatnych lekarzy, badania ani leki. Nie było żadnych cudownych konsultacji, żadnych nagłych terapii.
Było domowe solarium kolagenowe za 42 000 złotych na kredyt, z ratą 2400 miesięcznie. Michał otworzył usta, ale przez chwilę nie wydobył z siebie żadnego dźwięku. – Mamo – powiedział w końcu. – To prawda?
Barbara uniosła brodę. Skoro tajemnica pękła, natychmiast przeszła do ataku. – A nawet jeśli prawda, to co?! – krzyknęła.
– Ja jestem twoją matką. Całe życie sobie odmawiałam. Ciebie karmiłam, ubierałam, do szkoły prowadzałam. Należy mi się coś od życia.
Solarium za 42 000! – Ty brałaś ode mnie pieniądze na lekarzy! – Bo na solarium byś mi nie dał! – Oczywiście, że bym nie dał!
Bo nie jestem kompletnym idiotą! Barbara aż tupnęła nogą. – Nie podnoś na mnie głosu. Jestem matką.
Syn ma obowiązki wobec matki! – A matka ma prawo okłamywać syna? – Przez tyle miesięcy robiłaś ze mnie frajera! – A ty co robisz?
– odcięła się, wskazując na jego szlafrok. – Leżysz tu jak król bez królestwa i opowiadasz o energii. Do pracy byś poszedł, a nie filozofował pod kocem! – To twój kredyt, ale ty jesteś moim synem!
– A ty jesteś oszustką! Zaczęli krzyczeć jedno przez drugie. Barbara o poświęceniu, porodzie i niewdzięczności. Michał o kłamstwach, zniszczonej aurze i tym, że przez matkę nie może się skupić na swoim rozwoju.
Wyglądali jak dwoje ludzi, którzy przez lata karmili się wzajemnym egoizmem, a teraz nagle odkryli, że rachunek przyszedł do zapłaty. Agnieszka zerknęła na zegar. Była 10:00. W tej samej chwili w zamku zazgrzytał klucz.
Drzwi otworzyły się szeroko i do przedpokoju weszła Zofia. W jednej ręce trzymała dużą torbę, w drugiej smycz od transportera, z którego z godnością wysunął się rudy Filemon. Kot spojrzał na całe towarzystwo z miną sędziego, który już zna wyrok. – Co tu za cyrk?
– zapytała Zofia basem. Agnieszka podeszła do szafki w przedpokoju, zdjęła z haczyka komplet kluczy i położyła je na blacie. – Tak jak pisałam, oddaję mieszkanie. Krzyki w pokoju ucichły.
Michał odwrócił się gwałtownie. – Jak to oddajesz mieszkanie? Agnieszka zdjęła starą kurtkę z walizki. Granatowa walizka stała gotowa, z wysuniętą rączką.
– Normalnie. Umowa rozwiązana. Pani Zofia odbiera klucze. – Aga, ale…
to gdzie ja pójdę? – Do mamy. Skoro rodzina to obowiązek, na pewno cię przyjmie. Barbara aż otworzyła usta.
– Do mnie z nim? A gdzie ja go położę? – Przy solarium. Możecie się wymieniać – powiedziała Agnieszka.
– Raz on na kanapie, raz pani w świetle kolagenowym. Jakoś podzielicie rodzinne trudy. Zofia parsknęła tak głośno, że Filemon poruszył wąsami. Michał zbladł.
– Przecież mówiłaś, że się zwolniłaś. Agnieszka uśmiechnęła się lekko. – Powiedziałam to, żeby zobaczyć, kto pierwszy zapomni własnej bajki. Nie zwolniłam się.
Przeniosłam się do innego miasta. Mam nową posadę. 9500 złotych netto i mieszkanie służbowe. Wyjeżdżam dzisiaj.
Michał patrzył na nią tak, jakby ktoś wyjął mu spod pleców całą kanapę. – Ale ja nie mam pieniędzy. Nie mam pracy. Co ja mam teraz zrobić?
– To samo, co radziłeś mnie – odparła spokojnie. – Znaleźć rozwiązanie, pożyczyć, wziąć dodatkową zmianę, podstawić ramię rodzinie. Barbara zaczęła coś mówić, ale Zofia huknęła:
– Dobra, koniec przedstawienia. Macie chwilę, żeby zebrać swoje rzeczy, a jak będziecie mi tu wrzeszczeć, to Filemon was pogoni.
On nierobów nie znosi. Filemon syknął cicho, jakby dla porządku. Agnieszka chwyciła rączkę walizki. – Barbaro, zabiera pani syna.
Jego kryzys, jego kanapa i pani kredyt za domowe solarium kolagenowe to od dziś wasze wspólne rodzinne trudności. Proszę je sobie dzielić sprawiedliwie. Nie czekała na odpowiedź. Otworzyła drzwi, wyprowadziła walizkę na klatkę i zaczęła schodzić po schodach.
Za plecami znów wybuchła kłótnia. Barbara krzyczała, że syn ją wykończy. Michał wrzeszczał, że matka zrujnowała mu życie. A Zofia dobijała ich swoim basem, żeby nie porysowali podłogi.
Na zewnątrz powietrze było ostre i chłodne. Agnieszka stanęła przed blokiem, wyjęła telefon i zamówiła taksówkę na dworzec. Granatowa walizka stała obok niej, ciężka, ale dziwnie lekka.
Po raz pierwszy od wielu lat wzięła głęboki oddech i poczuła, że naprawdę ma czym oddychać.
