Ludzie siedzieli pod ścianami, stali pod drzwiami gabinetów, wzdychali, kasłali, szeptali do siebie nerwowo. Danuta poprawiła matce szalik, przesunęła reklamówkę z dokumentami z jednej ręki do drugiej. Pamiętała o rachunku za prąd, o recepcie na paski do glukometru i o tym, żeby w domu matki zawsze była zupa. Wieczorem wracała do swojego bloku, zdejmowała buty w przedpokoju i siadała na chwilę przy stole.
„No i jak tam mama? ” – pytali znajomi. „Danka, no przecież wiesz jak mam” – odpowiadała cicho. Do Rzeszowa to nie jest rzut beretem, ale myślała o tym naprawdę.
Zanim opowiem wam historię Danuty do końca, zostawcie polubienie, jeśli uważacie, że w rodzinie najtrudniej boli niesprawiedliwość. „Zadzwoń do Roberta” – powiedziała w końcu. Danuta przyjechała do domu matki dużo wcześniej niż Robert. Uśmiechnęła się słabo i wróciła do kuchni.
Robert przyjechał, kiedy rosół był już przecedzony, drugie danie podgrzane, talerze rozstawione, a kompot przelany do dzbanka. „No jesteśmy! ” – powiedziała jego żona do Danuty, choć Danuta przecież stała obok i sama otworzyła drzwi. „No widzisz, siostra” – rzucił lekko Robert.
Po raz pierwszy zobaczyła tak jasno, że jej dobroć nie była w tej rodzinie powodem do wdzięczności. Zatrzymywał się przy ścianach, zaglądał do pokoju ojca, który od lat stał prawie nieruszony. Danuta zbierała filiżanki w kuchni, kiedy usłyszała, jak mówi do żony półgłosem: „Danka i tak będzie wpadać do mamy”. „No tak” – odpowiedziała tamta.
Wróciła do swojego mieszkania po zmroku. Potem weszła do kuchni, położyła makatkę na stole obok paragonów z apteki i spojrzała na nią tak, jakby widziała ją pierwszy raz. Raz matka przewróciła się w łazience i zadzwoniła do córki dopiero po godzinie, bo nie chciała robić kłopotu. Od tamtej pory w torbie Danuty zawsze był notes z lekami, długopis, chusteczki, mała woda, zapasowa reklamówka i kopie dokumentów.
W pracy odkładała książki na półki i uśmiechała się do czytelników, choć w głowie układała listę: tabletki na wieczór, nowy termin do diabetologa, pieluchomajtki, rachunek za gaz, telefon do rehabilitacji. Kiedy ktoś pytał, czy może polecić coś lekkiego do czytania, Danuta przez chwilę nie rozumiała, co znaczy „lekkie”. Prostowała plecy, poprawiała włosy, uśmiechała się tym miękkim uśmiechem, który Danuta pamiętała z dzieciństwa, ale rzadko widziała skierowany do siebie. „Pójdziesz do pani notariusz na Mickiewicza” – powiedziała matka.
Później wiele razy będzie wracała do tej sceny i zastanawiała się, czy matka chciała wtedy powiedzieć wszystko. Ale wtedy była zmęczona, przestraszona, zajęta kolejną receptą, kolejnym terminem, kolejnym prześcieradłem do zmiany. Zofia trafiła do szpitala po zasłabnięciu. Danuta spakowała jej szlafrok, kapcie, szczotkę do włosów i obrazek Matki Boskiej, który matka zawsze trzymała przy łóżku.
Najpierw akt zgonu, potem ZUS, rachunki, telefon do przychodni, żeby odwołać wizytę, która już nie była potrzebna. Ze szpitala trzeba było odebrać torbę z rzeczami matki, szlafrok, kapcie, szczotkę do włosów i różaniec zawinięty w chusteczkę. Bluzki do oddania, bielizna do wyrzucenia, płaszcze do przejrzenia. Do kancelarii poszła następnego dnia.
Kwota po zsumowaniu wynosiła 620 000 zł. Nie miała ochoty dzwonić do nikogo. Danuta wróciła do mieszkania z myślą, że na razie nikomu nie powie. „Danka, no coś ty, czemu się nie odzywasz?
” – usłyszała w telefonie. „No właśnie” – odpowiedziała. Mama mogła być zmęczona, chora, mogła nie rozumieć wszystkiego do końca. „No właśnie o tym mówię” – powiedziała.
„Kiedy ona dostała pieniądze, była to sprawa do mówienia. Na co ci 620 000, Danka? ” – zapytał Robert. Nikt nie zapytał, czy nie boli jej wejście do pustego domu.
„To nie jest zaproszenie do negocjacji” – powiedziała. Robert chwycił kartkę, przebiegł wzrokiem pierwsze linijki, ale kiedy dotarł do kwoty w dokumentach leżących obok, zatrzymał się właśnie tam. Nie czytał listu do końca.
Danuta schowała list i zeszyt do teczki.
