Moja szwagierka kompletnie oszalała, gdy dowiedziała się, że znowu się spotykam z kimś po śmierci jej siostry. Uważała, że to ona powinna być następna w kolejce. Spędzaliśmy razem święta, świętowaliśmy ważne chwile i wspieraliśmy się w najtrudniejszych momentach po stracie Celii. Przez pierwsze dwa lata po jej śmierci w ogóle nie byłem zainteresowany randkowaniem.
Myślałem, że Ren tęskni za Celią tak samo jak ja i że razem się leczymy. Poszedłem na kilka niezręcznych pierwszych randek, które donikąd nie prowadziły. Potem poznałem Josie i poczułem, że mogę z nią oddychać. Powiedziałem o tym Ren, a ona wybuchła.
Stwierdziła, że dwa i pół roku to zdecydowanie za krótko, żeby opłakiwać siedmioletnie małżeństwo. Powiedziała, że jej siostra na to nie zasłużyła i że ja też nie zasłużyłem na szczęście tak szybko. Zaczęła krzyczeć, a ja po prostu stałem tam w szoku. Ona przez dwa lata udawała, że mnie wspiera, a tak naprawdę szykowała się na to, by zostać moją kolejną partnerką.
Była zła nie dlatego, że zacząłem się spotykać zbyt wcześnie, ale dlatego, że spotykałem się z kimś, kto nie był nią. Potem napisała do mojego brata i rodziców, że ją wykorzystałem emocjonalnie. Powiedziałem im, że jej oczekiwania nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Brat był po mojej stronie, ale rodzice chcieli, żebym był delikatny, bo Ren przechodzi trudny okres.
Wróciłem do domu i siedziałem w samochodzie przed mieszkaniem przez dwadzieścia minut, zanim mogłem się ruszyć. Josie napisała z pytaniem, czy chcę zjeść razem kolację, i zdałem sobie sprawę, że muszę jej powiedzieć, co się stało. Opowiedziałem jej wszystko, a ona tylko mnie przytuliła. Rano zadzwoniłem do swojego terapeuty, Garetha, i zapytałem, czy ma pilny termin.
Słuchał i robił notatki. To pomogło, ale nadal byłem wściekły o te wszystkie noce, kiedy myślałem, że się wspieramy, a ona tak naprawdę budowała swoją pozycję. Gareth powiedział, że powinienem ograniczyć kontakt do niezbędnych wydarzeń rodzinnych i zawsze mieć przy sobie inne osoby. To było logiczne, ale czułem się okropnie, że muszę planować, jak się chronić przed kobietą, którą uważałem za rodzinę.
Następnego dnia Ren wysłała mi trzy wiadomości, które ignorowałem. Trzecia głosiła, że musimy poważnie porozmawiać o naszej wspólnej przyszłości, bo była cierpliwa wystarczająco długo. Spotkałem się z nią w publicznej kawiarni, bo nie chciałem jej zapraszać do domu. Powiedziałem, że doceniam jej wsparcie przez ostatnie dwa lata, ale musi zrozumieć, że nigdy nie czułem do niej nic romantycznego.
Zapytała, czy to z powodu Josie, a ja odpowiedziałem, że to nie ma znaczenia – zawsze zareagowałbym tak samo. Wyszła, trzaskając drzwiami. Poszedłem do domu i opowiedziałem o wszystkim Josie. Powiedziała, że najwyraźniej Ren całkowicie straciła kontakt z rzeczywistością.
Następnego dnia przyszła kartka pod moje drzwi – długa, ręcznie pisana, o tym, że jestem jej bratnią duszą. Napisałem, że nie będę miał z nią więcej bezpośredniego kontaktu i że wszelkie przyszłe sprawy mają iść przez jej rodziców, jeśli to konieczne dla logistyki rodzinnej. Ostatnia linijka mówiła, że dalszy kontakt będzie traktowany jako nękanie. Odpowiedziała mailowo: „Więc to tak to kończysz?
Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam? ”. Przeczytałem tę wiadomość trzy razy, próbując zrozumieć, jak mogła sobie wmówić, że wiedziałem o jej uczuciach. Przekazałem ją rodzicom Celii bez odpowiedzi.
Zadzwoniła mama Celii, przepraszając za zachowanie córki. Tydzień później Ren napisała do Josie przez media społecznościowe, pozornie przyjaźnie, ale z podtekstem, że jestem „zagubiony” i „potrzebuję czasu”. Josie odpowiedziała ostrożnie, że wszelkie obawy powinny być kierowane do mnie bezpośrednio. Tata Celii zaproponował spotkanie rodzinne w ich domu.
Zgodziłem się, ale tylko wtedy, gdy wszyscy zrozumieją, że jestem tam po to, by wzmocnić granice, a nie negocjować. Podczas spotkania Ren próbowała przedstawić naszą więź jako coś głębszego. Powiedziałem, że cały czas po śmierci Celii spędzaliśmy razem z powodu wspólnej żałoby, a nie romansu. Wyszła i trzasnęła drzwiami tak mocno, że zadrżały okna.
Po spotkaniu porozmawiałem z tatą Celii, który powiedział, że wie, iż to nie była moja wina. Potem Josie przyszła do mnie, a my siedzieliśmy na kanapie, trzymając się za ręce – było ciężko, ale czułem, że z nią mogę być sobą. Miesiąc później dostałem od Ren maila z przeprosinami. Napisała, że jej terapeutka pomogła jej zrozumieć, że jej zachowanie było niewłaściwe.
Ale w ostatnim akapicie znów było: „Mam nadzieję, że kiedyś zrozumiesz, ile dla mnie znaczyłeś”. Pokazałem ten mail Josie, która od razu zauważyła to samo co ja – to nie były prawdziwe przeprosiny. Odpisałem: „Cieszę się, że szukasz pomocy. Moje granice pozostają takie same”.
Potem zadzwoniła mama Celii z wiadomością, że Ren zaczęła się spotykać z kimś nowym. Brzmiało to dobrze, ale nie mogłem przestać myśleć, że to może być kolejna manipulacja. Josie powiedziała, żeby się tym nie zamartwiać, dopóki nie będzie powodu. Pojechaliśmy na weekend nad jezioro.
Wynajęliśmy mały domek, pływaliśmy kajakiem i gotowaliśmy razem. Kiedy wróciliśmy, czułem się lżej. Josie obok mnie czuła się jak dom. Wszystko wróciło do normy, dopóki nie dostałem kartki pocztowej bez nadawcy.
W środku był zimowy krajobraz, ale Ren napisała długi list na marginesach i odwrocie. Pisała, że zawsze będę częścią jej rodziny, że ma nadzieję, iż nie zniszczę tej więzi, że ona „wie”, że w głębi serca czuję to samo. Zadzwoniłem do Garetha. Powiedział, że jeśli czuję się niebezpiecznie, powinniśmy to potraktować poważnie.
Zapytałem Josie, co o tym myśli – powiedziała, że jeśli to był ktoś inny, poszlibyśmy na policję, więc dlaczego w tym przypadku miałoby być inaczej? Zadzwoniłem do taty Celii, który powiedział, że porozmawia z Ren. Odpowiedziała, że to był „niewinny gest”, że chce tylko, żebym wiedział, że jej rodzina mnie kocha. Nie odpowiedziałem.
W niedzielę pojechaliśmy do moich rodziców na obiad. Mama zauważyła, że wyglądam na zmęczonego. Powiedziałem jej, co się dzieje, a ona stwierdziła, że Ren zawsze była „intensywna” i że mam uważać na siebie. Tata tylko skinął głową i powiedział, że jeśli będzie trzeba, poradzi sobie z tym, ale że powinienem skupić się na Josie.
Po obiedzie zadzwonił Richard, brat Celii, który powiedział, że Ren dzwoniła do niego i twierdzi, że „musi mnie uratować”. Powiedziałem mu, żeby jej nie angażował i żeby przyszedł do mnie, jeśli będzie potrzebował rozmowy. Czułem się, jakbym ciągle gasił pożary, które ona podkładała. Tydzień później dostałem wiadomość od wspólnego znajomego, że Ren powiedziała, iż „czeka, aż przestanę udawać”.
Zadzwoniłem do Garetha, a on zapytał, czy czuję się bezpiecznie. Powiedziałem, że tak, ale nie chcę, żeby to się zaostrzało. Zgodziliśmy się, że jeśli znowu się skontaktuje, porozmawiam z prawnikiem o nakazie. Nadchodziła pierwsza rocznica związku z Josie.
Planowałem zapytać, czy chce ze mną zamieszkać. Ale najpierw musiałem porozmawiać z tatą Celii – nie o pozwolenie, tylko o tym, że chcę, żeby wiedział, że zależy mi na miejscu Celii w mojej historii, ale że buduję nową przyszłość. Powiedział, że to rozumie i że Celia by chciała, żebym był szczęśliwy. Wieczorem uklęknąłem przed Josie i poprosiłem, żeby została ze mną na stałe.
Powiedziała tak, a ja poczułem, że mogę odetchnąć. Ale tej samej nocy dostałem wiadomość od Ren: „Gratulacje. Mam nadzieję, że ona wie, co robi”. Usunąłem ją bez odpowiedzi i zablokowałem numer.
Josie i ja wprowadziliśmy się do siebie miesiąc później. Spakowaliśmy pudła, pomalowaliśmy ściany na nowy kolor, powiesiliśmy zdjęcia. To było dobre. Ale wciąż miałem w tyle głowy myśl, że Ren może znowu się pojawić.
Potem dostałem zaproszenie na ślub od wspólnego znajomego. Napisano: „Ren będzie obecna”. Pokazałem je Josie, która powiedziała, że jeśli chcę iść, to pójdzie ze mną, ale że to moja decyzja. Nie poszedłem.
Pojawił się za to problem z moją mamą – chciała zaprosić Ren na rodzinne święta, bo „była częścią rodziny”. Powiedziałem, że jeśli Ren przyjdzie, to ja nie przyjdę. Mama się zdenerwowała, ale tata stanął po mojej stronie. Powiedział, że mam prawo czuć się bezpiecznie we własnym domu.
Josie poradziła mi, żebym zapisał wszystkie te wydarzenia w dzienniku. Napisałem, co się stało, co czułem i jakie kroki podjąłem. To pomogło mi zobaczyć, że nie jestem szalony, że to Ren przekraczała granice. Tydzień później mama Celii zadzwoniła, żeby powiedzieć, że Ren znów zaczęła terapię, tym razem z innym terapeutą, i że wydaje się, że robi postępy.
Zapytała, czy rozważyłbym spotkanie z nią w neutralnym miejscu, żeby „domknąć temat”. Powiedziałem, że nie. Josie zapytała, czy czuję się z tym dobrze, a ja odpowiedziałem, że tak. Mówiłem, że nie muszę zamykać niczego, czego sam nie otworzyłem.
Ona ścisnęła moją rękę i powiedziała, że jest ze mnie dumna. Pół roku minęło bez żadnego kontaktu ze strony Ren. Zaczynałem wierzyć, że może wreszcie odpuściła. Aż do dnia, w którym dostałem paczkę – bez nadawcy, ale z jej charakterem pisma na środku.
W środku był album ze zdjęciami nas i Celii. Na ostatniej stronie ręcznie napisane: „Żebyś nie zapomniał, co straciłeś”. Zadzwoniłem od razu do prawnika.
