Wziąłem ją do ręki i przez chwilę po prostu patrzyłem. Pamiętam tylko, że powiedziałem: „Jaskółka zawsze znajdzie drogę do domu. ” Wróciłem do mieszkania i długo siedziałem przy kuchennym stole. Złożyłem ją, wsunąłem do koperty i włożyłem razem z prezentem do niewielkiej papierowej torby.
Mruknąłem do własnego odbicia. Sylwia uśmiechnęła się szeroko do znajomych. Sylwia wsunęła bransoletkę z powrotem do pudełka, ale nie zamknęła go dokładnie. Włożyć do kieszeni, wyjść i nigdy więcej o niej nie wspominać.
Kiedy dotarłem do Opla, usiadłem za kierownicą, ale nie przekręciłem kluczyka. Do domu wróciłem późno. Co jakiś czas wracał do mnie czyjś śmiech, jedno zdanie. Kiedy wszedłem do mieszkania, nie zapaliłem od razu światła.
Prawdziwy list zaczynał się później. Do dziś pamiętam ten gest. Napisałem też, jak pierwszy raz odprowadzałem ją do przedszkola. Urszula musiała wcześniej wyjść do pracy, więc zostałem z Sylwią sam.
Przykładałem chłodny ręcznik do czoła i sprawdzałem temperaturę chyba co kwadrans. Uśmiechnąłem się wtedy do niej i nagle przypomniała sobie wszystko. Nie chciałem dziś wspominać za dużo, ale wspomnienia same przychodziły. List leżał gdzieś tam wśród prezentów, obok bransoletki, która niemal trafiła do śmieci.
Pomyślałem wtedy coś, czego wcześniej nie chciałem dopuścić do siebie. Po kilkunastu minutach zorientowałem się, że nogi same zaprowadziły mnie w znajome miejsce. Biegała od huśtawki do piaskownicy i co chwilę wołała: „Bogdan, patrz! ” Sylwia wdrapała się sama, odwróciła do mnie i krzyknęła: „Widziałeś?
” Kiedy wszedłem do mieszkania, pierwsze co zrobiłem, to spojrzałem na telefon, czarny ekran. Jeżeli Sylwia przeczytała list, odezwałaby się. Może rano ktoś zgarnie wszystko do worka i wyrzuci bransoletkę. Wstałem i podszedłem do drzwi.
Po prostu położyła na krześle i poszła do salonu. Gdzie był, kiedy chodziłam do przedszkola? Pochyliłem się do przodu. Nie chciałem wracać do szpitalnych korytarzy, do zapachu środków dezynfekujących, do plastikowego kubka z wodą stojącego na stoliku obok łóżka Urszuli.
Łzy napłynęły jej do oczu natychmiast. Że jaskółka zawsze znajdzie drogę do domu. Przyjechała tutaj w środku nocy, zapłakana, przerażona, nie wiedząc nawet, co dokładnie chce powiedzieć, ale przyszła właśnie tutaj do mojego małego mieszkania, do mnie. „Mogę tu zostać do rana?
” Sylwia wzięła ramkę do ręki. Przycisnęła kartkę do kolan. Po chwili wróciliśmy do stołu. Sylwia sięgnęła do torby, którą przyniosła w nocy.
Co chwilę jeszcze wracała do któregoś zdjęcia leżącego na stole. „Mamy sporo do nadrobienia. ” Droga do jej domu nie była długa.
