Część 1
**Lazania, która smakowała jak wyrzut**
Natalia postawiła na stole parującą lazanię. Pachniało przyjemnie, choć już przy nakładaniu czuła, że zaraz usłyszy to samo. Nie minęło nawet pół minuty.
— Wiesz, prawdziwy sos pomidorowy robi się w domu, nie z kartonika — mruknął Piotr pouczająco, jakby prowadził wykład z kuchni śródziemnomorskiej. — Przecież to chwila roboty. Wystarczy mieć dobre pomidory.
Natalii opadły ramiona. Usiadła naprzeciwko, wzięła widelec, ale apetyt ulotnił się jak para. Spojrzała na swoją porcję tak, jakby pod serem kryła się żmija.
— Piotrze, nie mam kiedy stać przy kuchence i gotować sosu od zera — westchnęła spokojnie, choć w środku czuła znajome ukłucie. — Pracuję. Wracam późno. W weekend zrobię.
— O, weekend — przewrócił oczami. — Teraz to każda kobieta ma weekend codziennie. Tyle sprzętów, że samo się robi. Pralka, robot kuchenny, blender, odkurzacz… Kiedyś to kobiety miały ciężko. Nasze prababki dopiero zasuwały, a teraz luksus.
Mówił to tonem wiecznie zmęczonego bohatera wracającego z pola bitwy, a nie człowieka po ośmiu godzinach w biurze. I co najgorsze – mówił zupełnie poważnie.
Natalia spojrzała w bok, żeby nie było widać, jak zaciska usta. Nigdy nie była konfliktowa. Uważała, że każdy ma prawo do swojego zdania, nawet jeśli to zdanie leci z kosmosu. Kochała Piotra naprawdę. Tylko czasem miała wrażenie, że on jej w ogóle nie słucha.
Zjedli w ciężkiej atmosferze. A raczej Piotr zjadł z apetytem, komentując co chwilę, a Natalia tylko przesuwała jedzenie po talerzu. Gdy sprzątała, Piotr przeciągnął się demonstracyjnie.
— Ja idę obejrzeć serial, bo jestem padnięty.
— Idź — odpowiedziała cicho.
Włączyła wodę, założyła fartuch. Dłonie miała lodowate. Taka drobna rzecz, takie głupie uwagi, a coraz częściej bolały jak ukłucia szpilką. Osobno nic wielkiego. W całości potrafiły odebrać oddech.
Myjąc naczynia, pomyślała, jak to się wszystko zaczęło. Bo przecież nie od razu byli tacy spięci.
Poznali się sześć lat temu na urodzinach wspólnego znajomego. Ona – zagubiona studentka pierwszego roku z głową pełną marzeń i pustym portfelem. On – poważny, trochę zamknięty, ale stabilny. Stabilność właśnie wtedy najbardziej ją przyciągnęła. Po wcześniejszym zawodzie miłosnym marzyła tylko o kimś, kto nie ucieknie przy pierwszej poważniejszej rozmowie. Piotr nie uciekł. Był solidny. Pracował jako ochroniarz w firmie produkcyjnej. Konkretny, przewidywalny.
Zainteresowali się sobą powoli, bez fajerwerków. Spacery, teatr, jazz, wakacje, urodziny na wsi – wszystko zwyczajne, ale dobre. Po trzech latach wzięli ślub. Skromny, radosny. W podróż poślubną pojechali na pięć dni do Turcji. Natalia wróciła zachwycona. Piotr brązowy jak orzech.
A potem zaczęły się dorosłe sprawy. Życie u jego rodziców, potem trochę u jej mamy, bo na własne mieszkanie dopiero zbierali. Dwa lata ciągłego pakowania, rozpakowywania, życia na czyichś zasadach.
Halina, mama Piotra, była kobietą nie do zatrzymania. Pieczenie, szycie, sprzątanie, ogród, przetwory – wszystko robiła własnymi rękami i w tempie, jakby ktoś ją nakręcał. Nic dziwnego, że Piotr wyrósł w przekonaniu, że dom to łatwa sprawa. Bo dla jego mamy była.
Natalia wtedy nie zwracała uwagi na drobne uwagi męża. Była zajęta pracą, studiami, planami. Ale odkąd przeprowadzili się do własnego mieszkania na Bemowie, odpadła pomoc rodziców i wyszły rysy, których wcześniej nie widziała.
Teraz, wycierając blaty, czuła coraz mocniej, jak coś w niej się zacina. Przecież ona też pracuje. Też wraca zmęczona. Też ma prawo usiąść wieczorem zamiast od razu biec do zlewu. Ale milczała jak zwykle.
Woda szumiała. Mieszkanie pachniało pomidorami. Z salonu dochodził śmiech z serialu. Piotr zrzucił z siebie ciężar dnia. Natalia została z tym wszystkim sama. I po raz pierwszy tego wieczoru pomyślała, że jeśli tak będzie dalej, coś w niej pęknie.
Wieczorami w małym salonie łapała się na myśli: dlaczego on tak uważa? Dlaczego dla niego wszystko w domu jest oczywiste, jakby samo się robiło? I za każdym razem odpowiedź prowadziła do jednego miejsca – mieszkania Haliny.
Halina należała do pokolenia, które nie znało pojęcia odpoczynku. Jak tylko otwierało się drzwi jej mieszkania, czuło się zapach świeżego prania albo ciasta drożdżowego. Miała w oczach ten błysk ludzi, którzy nie potrafią usiąść, bo jak usiądą, to poczują zmęczenie, a na to nie mogą sobie pozwolić.
— Ja nie wiem, jak można kupować gotowe ciasto. Przecież to chwila roboty! — mówiła z absolutnym przekonaniem. — Zmywarka? Po co? Wolę ręcznie. Mam pewność, że jest czysto.
Nie robiła tego złośliwie. Taka była. Całe życie na pełnych obrotach. I właśnie w takim domu wyrósł Piotr – bez świadomości, że ktokolwiek mógłby czegoś nie ogarniać, bo mama ogarniała wszystko z prędkością światła.
Piotr wychodził rano do szkoły – koszula wyprasowana. Wracał – obiad parował, ziemniaki ugotowane idealnie, kotlety odsączone na ręczniku. A Halina myła okna, lepiła pierogi, pieliła ogródek i jeszcze doradzała sąsiadce, jak sadzić pomidory. Nic dziwnego, że syn dorósł w przekonaniu, że dom po prostu się dzieje.
Natalia, pamiętając własne dzieciństwo – mama pracowała na zmiany i często padała na kanapę zaraz po powrocie z autobusu – widziała różnicę aż nadto wyraźnie. Piotr nie widział jej wcale.
Kiedy po dwóch latach życia na walizkach w końcu wprowadzili się do swojego mieszkania, Natalia czuła ekscytację i ulgę. Myślała, że ułożą wszystko po swojemu, że podzielą obowiązki jak partnerzy. Ale już po kilku tygodniach wyszły schematy wbite w głowę Piotra tak głęboko, że nawet ich nie zauważał.
Najbardziej zapamiętała jedną rozmowę. Siedzieli przy stole, jedli makaron. Natalia zerknęła na rosnącą górę naczyń i powiedziała lekko:
— Wiesz co? Może kupimy w końcu zmywarkę? Tyle by nam ułatwiło.
Piotr spojrzał na nią tak, jakby ogłosiła, że planuje wynająć dwóch lokajów.
— Zmywarkę? Po co?
— No żeby nie stać po każdym obiedzie pół godziny przy zlewie.
— Natalia, naprawdę? — skrzywił się. — Przecież masz dwie ręce. Co to za problem wypłukać talerz? Aż tak ci się nie chce?
Te słowa trafiły w nią jak kamyk w szybę. Niby nic wielkiego, ale zostawia pęknięcie. Poczuła, jak w środku coś opada.
— To nie tak, że mi się nie chce. Jak jest więcej naczyń, jak mamy gości, jak gotuję dwa dania…
— Ludzie żyli tyle lat bez zmywarek i nikt nie narzekał.
— No ale możemy sobie ułatwić życie.
— A możemy nie wyrzucać pieniędzy na fanaberię.
Natalia chciała jeszcze coś powiedzieć, ale zobaczyła minę Piotra – zamkniętą, twardą, przekonaną o swojej racji. Wiedziała, że każde kolejne słowo tylko go usztywni. I wtedy, jak już wiele razy, odpuściła.
— Dobrze. Zapomnij.
Wieczorem pod prysznicem uświadomiła sobie coś, co zabolało najmocniej. Nie chciała tej zmywarki tylko dla wygody. Chciała poczuć, że Piotr widzi, ile robi. Że docenia. Że rozumie, że nie wszystko w domu dzieje się samo z siebie. Ale on widział świat inaczej. I widział go tak od dziecka.
Następnego dnia u Haliny na niedzielnym obiedzie przyglądała się temu jeszcze wyraźniej. Teściowa krzątała się z szybkością błyskawicy. Nie pozwalała nikomu pomóc. Piotr siedział przy stole, jadł ciasto i opowiadał o pracy, jakby było absolutnie normalne, że wszystko dookoła dzieje się bezszelestnie, w tle, w niewidzialnym wysiłku kobiecych rąk.
I wtedy Natalia zrozumiała: nie walczy z niechęcią męża. Walczy ze światem, w którym on wyrósł. A tej walki nie da się wygrać jedną rozmową.
Wrócili wieczorem. Piotr położył się na kanapie, włączył mecz. Natalia poszła do kuchni. Wiedziała, że nie powinna, ale z przyzwyczajenia zaczęła sprzątać po kolacji. Odłożyła widelec i pomyślała: „Boże, kiedy to się zmieniło? Kiedy przestało być nasze, a stało się moje?”
Czuła, że coś się przesuwa, że coś się gromadzi. Ale jeszcze nie wiedziała, jak blisko jest moment, w którym wszystko się przeleje.
W pracy od kilku tygodni panował chaos. Szefowa, pani Teresa, siedziała na zwolnieniu – kręgosłup, coś poważniejszego. Firma księgowa działała dalej. Papiery same się nie zaksięgowały. Do tego nowa dziewczyna po kursie, pełna chęci, ale każde proste zadanie kończyło się poprawkami trzy razy.
— Natalia, a to w jakiej kolumnie?
— Natalia, netto czy brutto?
— Natalia, dziś czy jutro?
Zaczęła słyszeć swoje imię częściej niż dźwięk klawiatury. Dochodziły wizyty w przychodni – służbowe, z dokumentami. Kolejki, trzy kwadranse stania, zegarek, który tykał jak wyrok.
Wracała wykończona, marząc tylko o tym, żeby usiąść na kanapie i przez dziesięć minut nic nie mówić. Ale wtedy pojawiał się Piotr.
— A dlaczego pranie niezrobione?
— A śmieci wyniesiesz kiedy?
— A ręczniki znowu wilgotne?
— A w łazience coś się klei. Przecież to chwila, żeby przetrzeć.
Każda uwaga była jak kamyczek wrzucany do plecaka. Jeden – nic. Dziesięć – trochę ciężko. Sto – człowiek zaczyna iść zgarbiony.
Pewnego dnia zadzwoniła kadrowa.
— Pani Natalio, pani Teresa chce zamienić się turnusami urlopowymi. Może pojechać do sanatorium tylko teraz. Czy pani mogłaby wziąć urlop wcześniej?
Natalia prawie się roześmiała z ulgi.
— Jasne. Chętnie nawet.
Wychodząc poczuła coś, czego dawno nie czuła – przebłysk radości. Jakby ktoś uchylił okno. Wcześniejszy urlop. Boże, jak jej tego brakowało.
W drodze powrotnej zadzwoniła do Asi, najlepszej przyjaciółki od liceum.
— Asia, mogę przyjechać na kilka dni?
— Masz miejsce, kobieto. My z Bartkiem właśnie kończymy urządzać pokoje. Przyjeżdżasz i jesteś naszym pierwszym gościem. Za darmo. I zabiorę cię na konie.
Mazury. Cisza. Pachnące lasem poranki. Idealny plan.
Tego samego wieczoru opowiedziała o wszystkim Piotrowi. Myślała, że się ucieszy. W końcu mówił ostatnio, że powinna odpocząć. Ale on od razu skrzywił się, jakby podsunęła mu zepsute mleko.
— Ale jak to? Wyjeżdżasz?
— Normalnie. Mam wcześniej urlop. Pojadę na kilka dni do Asi.
— Natalia, przecież Aldona z Emilem przyjeżdżają. Trzeba ich ugościć. Lubią twój placek miodowy. Obiecali przywieźć dwadzieścia kilo jabłek. Zrobisz im chipsy w suszarce. Poza tym… — rozłożył ręce — ja będę w pracy. Nie zostawię ich samych.
Natalia patrzyła na niego i czuła, jak coś w niej bardzo powoli przesuwa się na inne miejsce. Jakby ktoś wreszcie zapalił lampkę nad sceną.
— Piotrze — powiedziała spokojnie — czy ty mnie w ogóle pytasz, czy ja chcę ich przyjmować?
— No przecież zawsze przyjmujesz.
— No właśnie. Zawsze. Bo tak wyszło. Bo tak się przyjęło. Ale teraz mam urlop i chcę odpocząć.
Piotr patrzył na nią z miną, jakby nagle zaczęła mówić w obcym języku.
— Natalia, ale to oczywiste, że rodzina jest na pierwszym miejscu.
— Może i tak. Ale czyja rodzina?
Zapadła cisza. Gęsta. Można było kroić nożem.
I dopiero wtedy Natalia zrozumiała coś, co dojrzewało w niej od miesięcy. Ona wciąż ustępowała. A Piotr nawet nie zauważał, że ona coś poświęca, bo uważał to za normalne. A ona już nie chciała, żeby to było normalne.
Następnego ranka wstała wcześnie. W nocy prawie nie spała. O 7:30 wyszła z sypialni. Piotr siedział przy stole z kawą, wyraźnie nadąsany.
— No i? Przemyślałaś?
Natalia wzięła głęboki oddech, jak przed skokiem do zimnej wody.
— Jadę. Muszę odpocząć.
Piotr uniósł brwi.
— Czyli zostawiasz mnie z rodziną? Serio?
— Oni są dorośli. Dasz radę.
— A placek? A jabłka? A wszystko?
— To nie mój obowiązek. To wasza gościna. Zrób, kup, zamów. Świat się nie zawali.
Piotr patrzył na nią, jakby słyszał to pierwszy raz w życiu. Jakby ktoś zmienił zasady gry, której był pewien od lat.
— Nie poznaję cię, Natalia.
— Może wreszcie zaczynam być sobą.
Weszła do sypialni i zaczęła pakować. Sweter, dżinsy, wygodne buty, książka, szalik. Każdy kolejny przedmiot sprawiał, że serce robiło się lżejsze. Z każdym zapięciem zamka zdejmowała z siebie kolejną warstwę zmęczenia.
Piotr zaglądał kilka razy. Najpierw obrażony, potem zaskoczony, potem jakby proszący. W końcu rzucił tylko:
— Rób jak chcesz.
I wyszedł.
Atmosfera stała się lodowata. Natalia zamknęła walizkę, wzięła płaszcz i wyszła, nie oglądając się za siebie.
Na dworcu było jeszcze półciemno. Powietrze chłodne, pachnące poranną kawą z automatu. Stanęła na peronie. Ręce zaczęły lekko drżeć. Nie wiedziała, czy z nerwów, czy z ulgi. Może z jednego i drugiego.
Gdy pociąg ruszył, a Warszawa została za oknem, coś w niej pękło. Najpierw pojedyncza łza, potem druga. Płakała cicho, prawie bezgłośnie. Kilka minut później nagle się zezłościła. Dlaczego to ona musi czuć się winna? Dlaczego to ona zawsze ustępuje?
Ale po godzinie jazdy krajobraz zrobił się zielony, spokojny. Pola migały jak ukojące pasy. Oparła głowę o szybę i poczuła prawdziwą ulgę. Jakby ktoś wreszcie poluzował obręcz zaciskającą klatkę piersiową.
Boże, jak ja potrzebowałam tej przerwy.
### Część 2
**Everest, który miał być „chwilą roboty”**
Gdy wysiadła na małej stacyjce na Mazurach, zobaczyła Asię i Bartka z ogromnym kartonowym napisem: „Witamy naszą pierwszą gościę”. Parsknęła śmiechem, takim szczerym, jakiego nie słyszała u siebie od dawna.
Pensjonat był prosty, ale piękny. Drewniane ściany, zapach świeżej farby i lawendy, kuchnia pełna światła. Pokój z oknem na jezioro. Słońce odbijało się w wodzie tak spokojnie, że miała ochotę usiąść na parapecie do zmierzchu.
— Masz się tu niczym nie przejmować — powiedziała Asia, wstawiając czajnik. — My cię nakarmimy, przewietrzymy, naprawimy i wyślemy do domu jak nową.
I słowa dotrzymała. Pierwszego dnia spacer po lesie. Drugiego – stajnia, koń, napięcie spływające z barków. Wieczorami herbata i rozmowy o wszystkim i o niczym. Żadnych pretensji. Żadnych „a zrobiłaś to?”. Tylko spokój.
Po dwóch dniach złapała się na tym, że oddycha równiej. Śmieje się szybciej. Śpi głębiej. Twarz nie jest już napięta. Zaczyna słyszeć własne myśli, a nie tylko oczekiwania innych. Wreszcie poczuła siebie taką, jaką była kiedyś. Taką, jaką chciała być znowu.
Urlop minął za szybko. Ostatniego wieczoru siedziała z Asią i Bartkiem przy herbacie, śmiejąc się z drobiazgów. W środku czuła wdzięczność i lekkie ściskanie serca. Bo wiedziała, że jutro wraca do życia, jakie zostawiła. I nie była pewna, czy to życie będzie na nią czekało tak samo.
Pociąg o szóstej rano. Mazurskie powietrze ostre, pachnące wilgocią. Asia mocno przytuliła.
— Zadzwoń jak dojedziesz. I pamiętaj – odpoczynek ci służy. Widać to od razu.
W pociągu patrzyła, jak jezioro znika w mgle. Poczuła ucisk w żołądku. Co ją czeka? Jak Piotr zareaguje? Chciała wierzyć, że zatęsknił, że przemyślał.
Wyciągnęła telefon. Cisza. Ostatnia wiadomość sprzed trzech dni. Krótka, chłodna. Próbowała zadzwonić. Raz. Drugi. Nic.
No pięknie. Dalej obrażony.
Im bliżej Warszawy, tym bardziej niepokój zaciskał gardło. Co jeśli chodzi o coś innego? Co jeśli jest sprawa, o której nie ma pojęcia?
Pociąg wjechał na Dworzec Zachodni kilka minut po ósmej. Wysiadła, postawiła walizkę, przetarła oczy. Miasto budziło się powoli. Klaksony, tramwaje, zapach pieczywa.
Telefon zadzwonił. Bogumiła.
— Halo, Natalia, już wróciłaś?
— Tak, dopiero co.
— Musisz do nas przyjechać. To ważne.
— Co z Piotrem? Nie odbiera.
— Przyjedź. Lepiej porozmawiać na miejscu.
Głos Haliny był napięty, ale nie tragiczny. Natalia poczuła chłód na karku. Złapała autobus. Z każdym zakrętem serce waliło szybciej. Czy on jest chory? Czy coś mu się stało? Czy Aldona z Emilem mieli wypadek? A może on ma jej coś do powiedzenia, czego wcale nie chce słyszeć?
Na przystanku wysiadła niemal biegiem. Znała tę drogę na pamięć, ale dziś każdy krok wydawał się dłuższy.
Halina otworzyła drzwi, zanim Natalia zdążyła zapukać.
— Wejdź, dziecko.
W głosie było dziwne napięcie i ciepło, którego się nie spodziewała. Zdjęła buty. Weszła do przedpokoju. I wtedy to zobaczyła.
Piotr stał niepewnie, jak chłopiec przyłapany na głupocie. W rękach trzymał bukiet – dokładnie takie kwiaty, które lubiła najbardziej. Wyglądał, jakby nie wiedział, co zrobić z dłońmi, stopami, nawet z szyją. Cały skręcony, speszony.
— Cześć — wydusił.
Natalia zatrzymała się w półkroku.
— Co tu się dzieje?
Piotr otworzył usta, ale nic nie wyszło. Gdyby nie kwiaty, pewnie wsadziłby ręce do kieszeni.
Halina westchnęła ciężko.
— Chodźcie do kuchni. Trzeba porozmawiać.
Zaprowadziła ich jak dowódca. Natalia usiadła przy stole, ręce na kolanach, żeby nikt nie zobaczył, że drżą. Piotr usiadł naprzeciwko, bukiet jak tarcza przed sobą. Halina nalała herbaty, oparła się o blat i spojrzała na syna wzrokiem, którego Natalia u niej jeszcze nie widziała.
— No, Piotr. Mów. I bez kręcenia.
Piotr westchnął tak ciężko, jakby przez ostatnie dni nosił worek wstydu.
— Natalia… ja nie wiedziałem, że to wszystko jest takie trudne.
Natalia zmrużyła oczy. Wiedziała, że musi to wypowiedzieć.
— Jak wyjechałaś, pomyślałem: dam radę. Przecież co to takiego? Ugotować obiad, ogarnąć mieszkanie, ugościć Aldonę i Emila…
Zawiesił głos. Przełknął ślinę.
— No i zaczęły się schody.
Halina przewróciła oczami.
— Schody, synu? To był istny Everest.
Piotr skrzywił się z zażenowania.
— Pierwszego dnia próbowałem zrobić im obiad. Znalazłem przepis. Miało być prosto. — Spojrzał na Natalię z poczuciem winy. — Prawie spaliłem kuchnię. Dosłownie. Mama przyszła akurat, kiedy dym leciał z piekarnika, a Emil otworzył okno i darł się na cały blok, że się kopcimy.
Halina machnęła ręką.
— A mogłeś mnie posłuchać od razu, a nie udawać bohatera.
— No właśnie — mruknął Piotr. — Ale ja myślałem, że to takie zwykłe rzeczy.
Natalia siedziała cicho, tylko lekko uniosła brwi.
— A sprzątanie?
Piotr spuścił głowę.
— Robiłem jak mogłem, ale codziennie po pracy padałem na twarz. A tu znowu zlew pełny, podłoga lepiąca, łazienka, zakupy… Aldona chciała rano jabłka do owsianki. Emil pytał o herbatę z cytryną, a ja nawet nie miałem kiedy iść do sklepu. Pranie wrzuciłem, ale nie wiedziałem, że swetry nie mogą iść z ręcznikami. Wszystko mi się skurczyło.
Halina parsknęła śmiechem, ale od razu zasłoniła usta.
— No co? Jak nie wie, to nie wie.
— I jeszcze… — Piotr zawahał się, ale dokończył. — Aldona z Emilem wyjechali wcześniej.
Natalia uniosła głowę.
— Wcześniej? Dlaczego?
— Powiedzieli, że jeszcze nigdy tak źle ich nie ugoszczono. — Zaczerwienił się aż po uszy. — I mieli rację. Nic mi nie wychodziło. A jak mnie pytali o obiad, to miałem ochotę schować się w szafie.
Szczerość w jego głosie była tak nieporadna, że Natalia poczuła, jak zaczyna w niej topnieć złość, którą trzymała przez ostatnie tygodnie.
— Piotrze — powiedziała powoli — ja to robiłam codziennie od lat.
— Wiem. — Podniósł na nią oczy. Zupełnie inne niż zwykle. Miękkie, zawstydzone i dorosłe. — Wiem, Natalia. Dopiero teraz to widzę. Byłem ślepy i głupi. Myślałem, że to takie normalne, że samo się dzieje, bo u mamy tak było.
Spojrzał na Halinę. Ona tylko wzruszyła ramionami.
— Bo ja głupia wszystko robiłam za was. Jeszcze się cieszyłam, że mam chłopca, który nic nie musi. Wstyd, że wychowałam takie duże dziecko. — Pokręciła głową. — Ale spokojnie, Natalia. Nauczę go gotować. Już zaczęliśmy. Najpierw jajecznica, potem kotlety. Na razie więcej dymu niż jedzenia. Ale będzie człowiek z chłopaka.
Piotr westchnął, ale bez sprzeciwu. Wziął bukiet i podał jej drżącą ręką.
— Przepraszam. Bez ozdobników, ale przepraszam. Byłem głupi. Wybaczysz mi?
Przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu. Wyglądał, jakby czekał na wyrok. I wtedy coś w niej pękło – nie w złości, tylko w uldze. Krótkie, miękkie parsknięcie śmiechu wyrwało się z jej gardła.
— Boże, Piotr… — Pokręciła głową. — Ty to potrafisz człowieka zaskoczyć.
— To wybaczasz? — spytał nieśmiało.
— Tak. — Uśmiechnęła się lekko. — Ale pod jednym warunkiem.
— Jakim?
— Kupujemy zmywarkę i robota sprzątającego.
Halina aż klasnęła w dłonie.
— No wreszcie!
Piotr też się uśmiechnął. Pierwszy raz od dawna szczerze.
— Dobrze. Kupimy wszystko. Byle tylko już nigdy nie musiałaś tyle dźwigać.
Natalia poczuła, jak coś w niej mięknie. Nie dlatego, że obiecał sprzęty. Dlatego, że on wreszcie zrozumiał.
Kilka godzin później wrócili do swojego mieszkania. Natalia zdjęła płaszcz, rozglądając się. Niby nic się nie zmieniło. Ten sam dywan, ta sama kanapa, te same kubki. Ale atmosfera była inna. Jakby ktoś przewietrzył powietrze.
Piotr stanął obok niej.
— Spróbujemy jeszcze raz. Bez starego układu.
Natalia uśmiechnęła się spokojnie.
— Tak. Tym razem razem.
I pierwszy raz od wielu miesięcy poczuła, że naprawdę mogą zacząć wszystko od nowa.
