„Pani Danuto, no spójrzmy prawdzie w oczy” – powiedziała Renata, odsuwając od siebie talerzyk z kremówką. „Po co jednej osobie takie ogromne mieszkanie? Tu można się zgubić. A samo ogrzewanie, sprzątanie, cztery pokoje.
Dwa przedpokoje, wielka kuchnia. Naprawdę szkoda zdrowia. ”
Siedziała wyprostowana przy ciężkim dębowym stole, w jasnym kostiumie, z włosami ułożonymi gładko. Wszystko w niej było dopracowane – od zegarka na cienkim nadgarstku po sposób, w jaki trzymała filiżankę.
Łukasz, który siedział obok, skrobał widelczykiem resztki kremu. Ani razu nie podniósł wzroku. Trzydzieści osiem lat, kierownik działu zakupów, człowiek, który w pracy negocjował kontrakty warte setki tysięcy złotych, a przy własnej żonie kurczył ramiona, jakby za chwilę miał zostać wezwany do dyrektora. „Mamo, Renata chce tylko powiedzieć, że może rzeczywiście jest ci tu trochę za dużo” – mruknął.
Danuta popatrzyła na niego uważnie. Za dużo. Czterdzieści lat temu nie było tu niczego za dużo. Ani przestrzeni, ani światła, ani tych wysokich sufitów z gipsową rozetą nad stołem.
To mieszkanie było wtedy spełnieniem marzeń – stara kamienica w centrum Łodzi, szerokie okna, dębowy parkiet, który skrzypiał w przedpokoju dokładnie w tych samych miejscach co dziś. Tutaj wróciła z mężem ze szpitala z małym Łukaszem zawiniętym w biały kocyk. Tutaj syn stawiał pierwsze kroki, odrabiał lekcje, trzaskał drzwiami jako nastolatek i pierwszy raz przyprowadził Renatę na niedzielny obiad. W gabinecie wciąż stały książki jej męża.
Nie żył od pięciu lat, a Danuta czasem miała wrażenie, że zaraz usłyszy jego kaszel albo szuranie kapci po parkiecie. Tu pogrzebałam męża, a teraz mają mi zabrać resztę. „My z Łukaszem naprawdę nie mamy już gdzie trzymać rzeczy” – ciągnęła Renata. „W naszym mieszkaniu wszystko stoi jedno na drugim.
Kredyt będziemy spłacać jeszcze latami, a jak kiedyś pojawi się dziecko, to nie wiem, gdzie postawimy łóżeczko. ”
Danuta uniosła brwi. O dziecku Renata wspominała zawsze wtedy, gdy chciała wzbudzić poczucie winy. Od siedmiu lat nie planowali dzieci – najpierw miała być kariera, później większe mieszkanie, potem lepszy samochód.
„Rozumiem” – powiedziała spokojnie. „Dlatego trzeba rozsądnie wykorzystać ten metraż. Bez emocji. Tak zwyczajnie, praktycznie.
”
„Rozsądnie wykorzystać” – Danuta znała już znaczenie tego zdania. Sprzedać mieszkanie za milion dwieście tysięcy. Kupić jej małą kawalerkę gdzieś na obrzeżach za czterysta pięćdziesiąt tysięcy. Resztę przekazać młodym, żeby spłacili część kredytu, zamienili swoje dwa pokoje na większe mieszkanie i poprawili sobie życie.
Jej życie najwyraźniej nie wymagało już poprawy. Wystarczyłby pokój z aneksem kuchennym i przystanek autobusowy pod blokiem. „Pomyśl tylko, pani Danuto” – dodała Renata łagodniejszym tonem. „Mniej sprzątania, niższy czynsz, wszystko pod ręką.
Przecież robimy to z troski o panią. ”
Danuta sięgnęła po lnianą serwetkę i otarła usta. „Pomyślę, Reniu. ”
Niedzielny obiad skończył się chwilę po piątej.
Gdy dzieci wychodziły, Danuta poszła do kuchni, żeby zapakować Łukaszowi mielone na poniedziałek. Na kuchence stała patelnia, zostały cztery kotlety. Wyjęła plastikowe pudełko, bo wiedziała, że syn w pracy zje byle kanapkę albo zamówi coś drogiego przez telefon. Układała kotlety, kiedy z przedpokoju dobiegł głos Renaty – cichy, urywany, zupełnie inny niż przy stole.
„No, Beata, właśnie wychodzimy. Na razie twardo się trzyma, ale spokojnie, woda, kamień drąży. Trzeba jej tylko powtarzać, że to dla jej dobra. ”
Danuta odłożyła widelec i bezszelestnie podeszła do uchylonych drzwi.
Renata stała tyłem do kuchni, z telefonem przy uchu. Łukasz najwyraźniej zszedł już na dół. „Przecież to mieszkanie jest warte co najmniej milion dwieście tysięcy” – ciągnęła, śmiejąc się cicho. „Za kawalerkę dla niej damy najwyżej czterysta pięćdziesiąt.
Resztą spłacimy sporą część kredytu i wreszcie kupimy coś większego. No pewnie, że zostanie, i jeszcze samochód się zmieści. Widziałam ostatnio taki biały SUV. Boże, cudo.
Łukasz może jeździć służbowym, a ja nie będę całe życie tłuc się tramwajem. Tylko trzeba emerytkę trochę docisnąć. Delikatnie, żeby jeszcze myślała, że sama na to wpadła. ”
Danuta cofnęła się w głąb korytarza.
Powoli, ostrożnie, żeby parkiet nie skrzypnął. Spojrzała na swoje dłonie – suche, szczupłe, z drobnymi plamkami od słońca. Tymi rękami projektowała kiedyś cudze wnętrza, nosiła chorego męża, piekła Łukaszowi torty na urodziny i prasowała mu koszulę przed pierwszą pracą. Teraz była emerytką, którą trzeba docisnąć.
Drzwi wejściowe zamknęły się z cichym trzaskiem. Danuta została sama. Przez kilka minut stała w kuchni i patrzyła na plastikowe pudełko z mielonymi. Potem zamknęła je, wsunęła do lodówki i zgasiła światło.
Nawet tykanie starego zegara wydawało się tego wieczoru zbyt głośne. Przed siódmą zebrała śmieci i zeszła na podwórze. Przy skrzynkach pocztowych stał Jerzy z reklamową ulotką w dłoni. Mieszkał piętro niżej – wdowiec, emerytowany nauczyciel fizyki, zawsze starannie ogolony i trochę zbyt elegancki jak na zwykłe wynoszenie śmieci.
Tego wieczoru miał na sobie sztruksowe spodnie, koszulę i stary granatowy kardigan. „Dobry wieczór, pani Danuto. Prowadzę właśnie poważne badanie nad współczesnym żywieniem człowieka samotnego” – uniósł ulotkę. „Pizza, cztery sery.
Dostawa w pół godziny. Zastanawiam się, czy to jeszcze kolacja, czy już wołanie o pomoc. ”
Danuta spojrzała na kolorowe zdjęcie tłustego placka. „Raczej zamach na żołądek.
”
„Też tak podejrzewałem. Ale proszę mi wierzyć, gotowanie dla jednej osoby jest całkowicie pozbawione sensu. Człowiek obiera trzy ziemniaki, a potem ma wrażenie, że urządził wesele. ”
Mimo wszystko się uśmiechnęła.
Jerzy przyjrzał jej się uważniej. „Coś się stało? ”
Danuta chciała odpowiedzieć, że nic. Tak robiła od lat – nic się nie stało, wszystko w porządku, nie ma o czym mówić.
Tym razem jednak słowa nie przeszły jej przez gardło. „Mam w domu eklerki i herbatę. Jeśli nie boi się pan zamachu na żołądek, zapraszam. ”
Pół godziny później siedzieli w kuchni przy stole.
Jerzy jadł drugie ciastko i słuchał bez przerywania. Danuta opowiedziała mu o obiedzie, o mieszkaniu, o milionie dwustu tysiącach, o kawalerce na obrzeżach i o białym samochodzie, który Renata zdążyła już sobie wybrać. Kiedy powtórzyła słowa o dociskaniu emerytki, Jerzy odłożył widelec. „Przykre” – powiedział cicho.
„Przykre. ”
Danuta parsknęła. „To mało powiedziane. Czuję się tak, jakbym była starym meblem, który trzeba wynieść, bo zajmuje za dużo miejsca.
”
„Jest pani raczej częścią wyposażenia zabytkowego. Cenną i nie do ruszenia. ”
Spojrzała na niego, a potem nagle przyszła jej do głowy myśl – szalona, bezczelna i zupełnie niepodobna do niej. „Panie Jerzy.
A gdyby tak ich przestraszyć? ”
Uniósł brwi. „W jaki sposób? ”
Danuta nachyliła się nad stołem.
„Gdyby uwierzyli, że kogoś poznałam, że się zakochałam, że mogę zapisać mieszkanie obcemu mężczyźnie albo sprzedać je i zacząć z nim nowe życie. ”
Jerzy patrzył na nią przez chwilę w milczeniu, po czym powoli się uśmiechnął. „Rozumiem. Potrzebuje pani aktora.
Narzeczonego. ”
„Tylko na pokaz. Kilka spotkań, trochę czułości, wspólne plany. Renata musi poczuć, że jeśli będzie dalej naciskać, może stracić wszystko.
”
„Muszę przyznać, od przejścia na emeryturę nikt nie zaproponował mi nic równie interesującego. ”
„Zgadza się pan? ”
„Pani Danuto, przez trzydzieści pięć lat tłumaczyłem nastolatkom zasady dynamiki. Myślę, że z rolą zakochanego emeryta też sobie poradzę.
”
We wtorek Danuta poszła do fryzjera. Zwykle prosiła tylko o podcięcie końcówek, ale tym razem usiadła przed lustrem i powiedziała: „Krócej i proszę coś zrobić z tym kolorem. Tylko bez przesady. ” Dwie godziny później wyszła z salonu z lekką, nowoczesną fryzurą i włosami rozjaśnionymi o kilka tonów.
Sama siebie ledwo poznawała. Po drodze kupiła perfumy, których wcześniej nie brała nawet do ręki, bo wydawały jej się zbyt drogie. Pachniały bergamotką, drewnem i czymś odważnym. Jerzy też potraktował sprawę poważnie.
Przyniósł kilka starych płyt, elegancki sweter i stos turystycznych broszur. „Musimy mieć wiarygodne rekwizyty” – wyjaśnił. „Sam uśmiech nie wystarczy. ”
W piątek wieczorem Łukasz przyjechał po pojemnik z mielonymi.
Miał własny klucz, więc nie dzwonił. Otworzył drzwi i już w przedpokoju usłyszał męski śmiech. Zamarł. Z salonu płynęła cicha muzyka.
Łukasz zdjął buty i zajrzał do środka. Danuta siedziała na kanapie w granatowej sukience, z jedwabną apaszką na szyi. Włosy miała krótsze, jaśniejsze, a oczy błyszczały tak, jak nie błyszczały od lat. Naprzeciwko, w fotelu jej zmarłego męża, siedział Jerzy w jasnym, eleganckim swetrze.
Na stoliku stały dwa kieliszki i otwarta broszura. „Łukasz” – Danuta uśmiechnęła się szeroko. „Poznaj Jerzego. Chociaż ja mówię do niego: Jurek.
”
Jerzy lekko uniósł kieliszek. „Dobry wieczór. ”
Łukasz przeniósł wzrok z niego na matkę. „Mamo, wszystko w porządku?
”
„W najlepszym. Właśnie wróciliśmy ze spaceru po Piotrkowskiej, a teraz oglądamy wycieczki. ”
Łukasz zerknął na broszurę. Na okładce widniał napis: „Dla dwojga”.
„Wycieczki? ”
„Jurek uważa, że człowiek nie powinien odkładać życia na później” – powiedziała Danuta. Jerzy skinął głową. „Słusznie uważa.
”
Łukasz chwycił pojemnik z lodówki i wrócił do przedpokoju szybciej, niż wszedł. „To ja już będę leciał. Pozdrów Renatę! ” – zawołała Danuta.
Drzwi zamknęły się za nim z hukiem. Na schodach zatrzymał się na chwilę. Po raz pierwszy dotarło do niego, że w życiu jego matki pojawił się mężczyzna, o którym nic nie wiedział i którego nie potrafił kontrolować. Następnego ranka telefon Danuty zadzwonił jeszcze przed dziewiątą.
Raz, potem drugi i trzeci. Na ekranie pojawiało się imię Renaty, ale Danuta nawet nie wyciągnęła ręki. Stała przy oknie w salonie i spokojnie podlewała fikusa. Jerzy siedział przy stole i ustawiał figury na szachownicy.
„Królowa już ruszyła do ataku” – zauważył. „Trzy telefony przed śniadaniem to nie przypadek. ”
„Niech się trochę pomartwi. A jeśli przyjedzie bez zapowiedzi – tym lepiej.
Nie będziemy musieli długo czekać na premierę. ”
Kilka dni później, w środę po południu, zadzwonił domofon. „To oni” – powiedział Jerzy. Danuta spojrzała w lustro, poprawiła apaszkę i nacisnęła przycisk.
Renata weszła pierwsza, w jasnym płaszczu, z pudełkiem z logo modnej cukierni. Łukasz szedł za nią z miną człowieka, który wolałby znaleźć się gdziekolwiek indziej. Już w przedpokoju Renata zauważyła męskie buty – czarne, wypastowane, ustawione równo przy ścianie. Jej usta lekko się zacisnęły.
„O, macie gościa? ” – powiedziała. „Jurek jest u mnie prawie codziennie” – odparła Danuta. „Chodźcie do salonu.
”
Jerzy siedział na kanapie z gazetą. Kiedy weszli, złożył ją spokojnie i wstał. „Dzień dobry. Miło państwa widzieć.
”
Renata odpowiedziała chłodno: „Dzień dobry. ”
Jerzy bez pytania poszedł do kuchni. Po chwili wrócił z tacą. „Łukasz, mógłbyś wyjąć talerzyki z górnej szafki?
Te z niebieskim brzegiem. ”
Łukasz spojrzał na matkę. „On wie, gdzie są talerze? ”
„Jurek ma dobrą pamięć” – powiedziała Danuta.
Jerzy nalał herbaty, przesunął filiżankę w stronę Danuty i poprawił poduszkę za jej plecami. „Tak lepiej? ” „Dziękuję. ”
Renata usiadła na samym brzegu fotela.
Nie tknęła przyniesionych ciastek. „Pani Danuto” – zaczęła ostrożnie. „Bardzo się cieszymy, że pani dobrze się bawi, naprawdę, ale my z Łukaszem trochę się martwimy. ”
„Czym?
”
Renata zerknęła na Jerzego. „Samotne kobiety w pewnym wieku bywają zbyt ufne, a niektórzy ludzie potrafią wykorzystać czyjąś potrzebę bliskości. Dla pieniędzy albo mieszkania. ”
W pokoju zrobiło się cicho.
Jerzy mieszał herbatę, jakby rozmowa w ogóle go nie dotyczyła. Danuta odstawiła filiżankę. „Masz rację, Reniu. Samotność jest niebezpieczna.
”
Renata wyraźnie się rozluźniła. „Właśnie o to mi chodzi. ”
„Dlatego postanowiliśmy z Jurkiem rozwiązać ten problem raz na zawsze. ”
Łukasz przestał żuć.
„Co to znaczy? ”
Danuta położyła dłoń na ręce Jerzego. „Zamierzamy wziąć ślub. Dokumenty złożymy w urzędzie stanu cywilnego.
”
Przez moment nikt się nie poruszył. Jerzy lekko ścisnął jej palce. „Chcecie się pobrać? ” – wyszeptał Łukasz.
„Tak” – odpowiedział Jerzy spokojnie. „Uznaliśmy, że nie ma sensu odkładać życia na później. ”
Renata patrzyła na ich splecione ręce. W jej oczach pojawił się niepokój.
Nie chodziło już tylko o nowego mężczyznę w życiu Danuty. Chodziło o to, że po ślubie ten mężczyzna mógł stać się częścią rodziny – a wraz z nią częścią wszystkiego, co Danuta posiadała. „To dość nagła decyzja” – powiedziała w końcu Renata. „Przecież znacie się właściwie od niedawna.
”
„Czasem człowiek zna kogoś latami i nadal nic o nim nie wie” – odparła Danuta. „A czasem kilka tygodni wystarczy, żeby poczuć się przy kimś bezpiecznie. ”
„Mamo, ale ślub to nie jest wycieczka na weekend” – powiedział Łukasz nerwowo. „Wiem, synku.
Właśnie dlatego wszystko dobrze przemyśleliśmy. ”
Danuta sięgnęła po leżący na stoliku katalog nieruchomości, otworzyła go na stronie zaznaczonej jedwabną zakładką i przesunęła w stronę dzieci. „Zresztą chcieliśmy porozmawiać z wami jeszcze o jednej sprawie. ”
Renata natychmiast zesztywniała.
Na zdjęciu widniał jasny dom szeregowy z niewielkim ogrodem, dużymi oknami i drewnianym tarasem. Pod spodem napisano: „Spokojne osiedle pod Zgierzem. Blisko lasu, z dala od miejskiego zgiełku. ”
„Co to jest?
” – zapytał Łukasz. „Nasz przyszły dom” – odpowiedziała Danuta. „Jaki dom? ”
„Ten właśnie.
Chcemy sprzedać mieszkanie i przenieść się pod Zgierz. ”
Renata gwałtownie wciągnęła powietrze. „Sprzedać? ”
„Sama mówiłaś, że ten metraż jest dla mnie za duży.
I miałaś rację. Tyle sprzątania, wysokie opłaty, hałas od ulicy. A tam cisza, ogród, las niedaleko. Dwojgu starszym ludziom będzie wygodniej.
”
„Ale przecież tutaj ma pani wszystko. ”
„Tam też będziemy mieli wszystko, czego potrzebujemy. ”
Jerzy pochylił się nad katalogiem. „Dom kosztuje około dziewięciuset pięćdziesięciu tysięcy” – wyjaśnił rzeczowo.
„Trzeba jeszcze zrobić remont. Liczymy mniej więcej dwieście pięćdziesiąt tysięcy. Kuchnia, łazienki, podłogi, może wymiana ogrzewania. ”
Łukasz spojrzał na matkę z niedowierzaniem.
„Czyli chcecie wydać praktycznie wszystko ze sprzedaży mieszkania? ”
„Pieniądze są po to, żeby z nich korzystać” – odpowiedziała Danuta. Renata poruszyła ustami, ale przez chwilę nie wydobył się z nich żaden dźwięk. „A co wtedy będzie z nami?
” – pytanie padło szybciej, niż zdążyła je zatrzymać. W pokoju zapadła cisza. Łukasz odwrócił głowę w stronę żony. Danuta patrzyła na Renatę spokojnie, prawie łagodnie.
„Z wami? ”
Renata zorientowała się, co powiedziała. „Chodzi mi o rodzinę, o wspomnienia. Łukasz się tutaj wychował.
To mieszkanie zawsze było takim… naszym miejscem. ”
„Jeszcze niedawno mówiłaś, że jest dla mnie za duże i niepraktyczne. ”
„Tak, ale nie miałam na myśli sprzedaży wszystkiego i wydania pieniędzy na jakiś dom pod miastem.
”
Jerzy zdjął okulary i przetarł szkła chusteczką. „Dom będzie nasz wspólny. Nie chciałbym mieszkać u Danusi jak lokator. Wspólne życie wymaga zaufania.
”
Renata zbladła. Danuta niemal widziała, jak synowa liczy. Dziewięćset pięćdziesiąt tysięcy za dom, dwieście pięćdziesiąt za remont. Połowa dla Jerzego.
Żadnych pieniędzy na większe mieszkanie, żadnego białego samochodu, żadnej wygodnej różnicy, która miała zostać po przesunięciu starszej kobiety do kawalerki. „Mamo, proszę cię! ” – odezwał się nagle Łukasz. Jego głos zabrzmiał zupełnie inaczej niż wcześniej.
Był w nim strach. „Nie sprzedawaj tego mieszkania. ”
„Dlaczego? ”
„Bo ja tu dorastałem.
Pamiętasz ten parkiet w korytarzu? Zawsze skrzypiał przy drzwiach do gabinetu. I ten sufit w salonie, i moje kreski na framudze w kuchni, gdzie tata zaznaczał, ile urosłem. ” Łukasz przełknął ślinę.
„To nie jest zwykłe mieszkanie. To jest nasz dom. ”
„Jeszcze tydzień temu był za duży. ”
„Myliłem się.
”
Renata natychmiast podchwyciła jego ton. „Łukasz ma rację. Naprawdę. Poza tym pod Zgierzem nie będzie pani wygodnie.
Tutaj ma pani przychodnie dwie ulice dalej, aptekę na rogu, tramwaj pod domem, sklepy. A tam, jak coś się stanie, karetka będzie jechała nie wiadomo ile. ”
„Jurek ma samochód” – zauważyła Danuta. „Samochód to nie wszystko.
Zimą drogi bywają śliskie, a do lekarza specjalisty i tak trzeba będzie jeździć do Łodzi. ” Renata pochyliła się do przodu. „Naprawdę nie ma sensu robić takiej rewolucji. Niech pani zostanie tutaj.
My już nigdy nie będziemy wracać do tematu sprzedaży. Obiecuję. ”
Danuta zerknęła na katalog, potem na Jerzego. „Sama nie wiem.
Las, ogród… Brzmiało pięknie. ”
Jerzy westchnął z udawanym żalem. „Jeśli dzieci tak się martwią o twoje zdrowie, może rzeczywiście odłóżmy przeprowadzkę na rok, dwa.
Zobaczymy. A dom? Dom nie ucieknie. Ja na razie mogę częściej bywać tutaj.
”
Renata odetchnęła tak głęboko, jakby właśnie uniknęła katastrofy. Kilka minut później zaczęli się zbierać. Łukasz w przedpokoju objął matkę raz, a potem drugi – mocniej. „Tylko niczego nie podpisuj bez rozmowy ze mną.
”
„Dobrze, zobaczymy, synku. ”
Renata poprawiła Danucie apaszkę. „Ta fryzura naprawdę pani służy. Wygląda pani o dziesięć lat młodziej.
Następnym razem przyniosę własny sernik. Bez cukru, ale podobno świetny. ”
Drzwi zamknęły się za nimi. Jerzy przekręcił zamek, a potem wrócił do salonu.
Danuta została przez chwilę sama w przedpokoju. Powinna czuć satysfakcję. Mieszkanie było bezpieczne. Renata nie odważy się już mówić o kawalerce.
A Łukasz wreszcie przypomniał sobie, że ten dom znaczy coś więcej niż pieniądze. Mimo to radość nie przyszła. Spojrzała w stronę salonu, gdzie na stoliku leżał otwarty katalog z domem pod Zgierzem. Przedstawienie zadziałało.
Tylko dlaczego nagle zrobiło jej się tak pusto? Danuta wróciła do salonu powoli, jakby nagle zabrakło jej sił. Usiadła na kanapie i rozwiązała jedwabną apaszkę. Przez chwilę obracała ją w dłoniach, po czym odłożyła na oparcie.
Jerzy zajął miejsce naprzeciwko w fotelu. Na stoliku wciąż leżał otwarty katalog – jasna elewacja, ogródek, taras. Cały ich plan zamknięty na jednej błyszczącej stronie. „No panie Jerzy, muszę przyznać, że ma pan talent” – spróbowała się uśmiechnąć.
„Gdyby nie ta fizyka, zrobiłby pan karierę w teatrze. ”
Jerzy nie odpowiedział od razu. „Widział pan minę Renaty, kiedy powiedział pan o połowie domu? Myślałam, że spadnie z krzesła.
A Łukasz? Boże, nie pamiętam, kiedy ostatnio tak mnie przytulił. ” Roześmiała się cicho, ale śmiech zabrzmiał jakoś obco. „Udało się.
Naprawdę się udało. Mieszkanie jest bezpieczne. Już nie będą mówić o żadnej kawalerce ani o rozsądnym wykorzystaniu metrażu. Przez najbliższe lata nie odważą się wrócić do tego tematu.
” Jerzy nadal milczał. Danuta splotła dłonie na kolanach. „Dziękuję panu. Bez pana nie dałabym rady.
Sama nigdy nie wymyśliłabym czegoś takiego. A nawet gdybym wymyśliła, nie miałabym odwagi tego odegrać. ”
„Danusiu” – powiedział w końcu. „Na początku mieliśmy tylko udawać.
Ale gdzieś po drodze przestało to być przedstawienie. ”
Danuta znieruchomiała. Spojrzała na niego, lecz zaraz odwróciła wzrok. „Nie rozumiem.
” Ale rozumiała. Bała się tylko, że kiedy nazwą to głośno, wszystko stanie się zbyt prawdziwe. Jerzy pochylił się lekko do przodu. „Mieliśmy odegrać zakochanych, Danusiu.
Tyle że ja naprawdę się w tobie zakochałem. ”
W pokoju zrobiło się tak cicho, że Danuta słyszała tykanie zegara w przedpokoju. Serce zabiło jej mocniej – nie jak ze strachu, gdy usłyszała rozmowę Renaty. Teraz było to inne uczucie.
Ciepłe, niepokojące, niemal młodzieńcze. „Jurek… ” – zaczęła. „Poczekaj.
Niczego od ciebie nie oczekuję. Nie chcę odpowiedzi od razu. ” Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął grubą kremową kopertę. Położył ją na stoliku, dokładnie na katalogu nieruchomości.
„Co to jest? ” – zapytała. „Otwórz. ”
Danuta wzięła kopertę.
W środku były dwa bilety kolejowe i potwierdzenie rezerwacji w uzdrowisku w Krynicy-Zdroju. Dwa tygodnie. Pokój dwuosobowy z balkonem, zabiegi, śniadania, kolacje i wejścia do pijalni wód. „Kiedy to kupiłeś?
”
„Wczoraj. Wczoraj jeszcze nie wiedzieliśmy, jak skończy się dzisiejsze spotkanie. Ja już wiedziałem, że chcę z tobą pojechać. Niezależnie od tego, czy Renata uwierzy w nasz ślub, czy nie.
”
Danuta przesunęła palcem po bilecie. „Dwa tygodnie. Będziemy spacerować, pić wodę, narzekać na pogodę i jeść kolacje, których sami nie będziemy musieli gotować. Brzmi rozsądnie.
” Uśmiechnęła się, ale po chwili spoważniała. „A mieszkanie? ”
Jerzy spojrzał na nią uważnie. „Mieszkania nie sprzedasz.
Jurek, to twój dom, twoje wspomnienia i – jak się dziś okazało – także twoje zabezpieczenie. Dopóki jest twoje, Łukasz i Renata będą musieli pamiętać, że nie mogą urządzać ci życia po swojemu. ”
„A ty? ”
„Ja nie chcę twojego mieszkania.
” Powiedział to spokojnie, bez urazy. „Nie będę się tu wprowadzał z walizką i książkami. Nie potrzebuję udziału, testamentu ani miejsca w szafie po twoim mężu. Chcę tylko być z tobą.
”
Danuta poczuła ucisk w gardle. „Po powrocie z Krynicy możemy spotykać się tak jak dotąd, albo częściej. Możesz czasem nocować u mnie. Mam mniejsze mieszkanie, ale z balkonu widać park.
Dla dwojga miejsca wystarczy, jeśli nie przywieziesz wszystkich swoich filiżanek. ”
„Te filiżanki są z Ćmielowa. ”
„W takim razie znajdziemy dla nich osobną półkę. ”
Danuta roześmiała się.
Tym razem naprawdę. Rozejrzała się po salonie, po znajomej sztukaterii, po kredensie, po pustej filiżance na stoliku. To mieszkanie pamiętało jej młodość, małżeństwo, dzieciństwo Łukasza i lata samotności. Zrozumiała nagle, że nie musi go opuszczać, żeby zacząć od nowa.
Wystarczy, że przestanie być w nim sama. Jeszcze raz spojrzała na bilety. „Do Krynicy pojadę. Tylko najpierw muszę kupić porządne buty.
W tych eleganckich daleko nie zajdę. ”
Jerzy odchylił się w fotelu. W kącikach jego ust pojawił się uśmiech. „Jutro rano pojedziemy po najlepsze buty trekingowe, jakie mają w Łodzi.
”
„Tylko żadnych jaskrawych kolorów. ”
„Oczywiście. Chociaż czerwone podobno dodają odwagi. ”
Danuta pokręciła głową, nadal się uśmiechając.
Renata chciała odebrać jej dom. Tymczasem właśnie przez tę chciwość Danuta spotkała człowieka, przy którym pierwszy raz od wielu lat poczuła, że jej życie jeszcze się nie skończyło.
