Kilka dni później sama chciała wracać do domu. Sylwia siedziała na wysokim stołku przy stanowisku do pomiaru wzroku i skubała skórkę przy paznokciu, gdy Bogumiła zaczęła swoją codzienną inspekcję. Najpierw sprawdziła szafkę z przyprawami, potem słoiczki po musztardzie, wreszcie mleko, które specjalnie zostawiła, żeby skisło. Halina parsknęła śmiechem i odłożyła oprawki do gabloty.
Sylwia wiedziała, że każda jej odpowiedź to zaproszenie do następnej rundy. Kiedy wróciła do domu, spojrzała na mięso, które miało się rozmrozić do wieczora, z miną człowieka, który właśnie odkrył własną życiową porażkę. Dariusz stanął w drzwiach kuchni i tylko przesunął wzrokiem od jednej do drugiej. Po śniadaniu Sylwia wyciągnęła deskę do prasowania, ale Bogumiła natychmiast zauważyła, że koszula nie jest wyprasowana tak, jak powinna.
Sylwia zaniosła ją do sypialni i wyprasowała od nowa, dokładnie według wskazówek. Bogumiła zaglądała do każdego kąta. Szafki, lustra, pojemniki na makaron – wszystko musiało być idealnie poukładane. Sylwia tylko od czasu do czasu pytała: „Już obracać?
” i robiła wszystko, co jej kazano. Ale któregoś wieczoru, kiedy Bogumiła poszła wcześniej do swojego pokoju, Sylwia spojrzała na idealnie poukładane szafki i lśniące lustra i poczuła, że coś jest nie tak. W czwartek rano Bogumiła weszła do kuchni i od razu poczuła, że coś się zmieniło. Sylwia smażyła kotlety bez dawnego błysku w oku, bez długich wykładów, bez uwag o tym, że dzisiejsze kobiety nie mają cierpliwości do kuchni.
Piątek minął spokojnie, aż do wieczora. Bogumiła siedziała przy stole z kubkiem herbaty i złożoną na pół kartką, którą czytała już kilka razy. „Muszę wracać do domu” – powiedziała cicho. Sylwia zapytała, czy może coś jej spakować, ale Bogumiła tylko pokręciła głową.
„Do widzenia, Sylwia. Do widzenia, pani Bogumiło” – odpowiedziała Sylwia i weszła do kuchni. Spojrzała na kapustę, karkówkę i grzyby przygotowane do bigosu, po czym schowała wszystko do lodówki.
Do garnka wsypała makaron.
