Weszłam do sali konferencyjnej i zobaczyłam ich oboje — Kacpra i jego matkę, siedzących przy stole jakby to oni byli tu gospodarzami. Honorowe miejsce zajmował fotel prezesa, odwrócony tyłem do drzwi, frontem do szklanej ściany z panoramicznym widokiem na miasto. Oni nie mieli pojęcia, że to ja go zajmę. — Zuzanna, co ty do cholery tutaj robisz?
— Kacper poderwał się z krzesła, a jego matka wycelowała we mnie palec. — Wchodzisz do mojego domu, jesz za darmo, ubierasz się za moje pieniądze — syknęła. — Tak się odzywasz do swojej przyszłej teściowej? Nie odpowiedziałam.
Podeszłam do fotela prezesa i usiadłam. Ich twarze najpierw zastygły, potem wykrzywiły się w grymasie niedowierzania. A potem przemówiłam, spokojnie:
— Dzisiejsze upokorzenie oddam pani rodzinie co do grosza. Nie rozumieli.
Myśleli, że to kolejna scena z telenoweli, że zaraz wstanę i przeproszę. Ale ja miałam w kieszeni coś, czego się nie spodziewali — teczkę z dokumentami, która zmieniała wszystko. — Jak taka firma warta miliardy może należeć do tych dwojga nędzarzy? — matka Kacpra zaśmiała się histerycznie, wskazując na moją skromną sukienkę.
— Mówisz, że twoja rodzina pożyczała pieniądze i zastawiała nieruchomości, żeby wpłacić 20% kaucji? — zapytałam cicho. — Cała kwota kaucji w wysokości 20% zostanie przejęta. Zapanowała cisza.
Kacper zaczął się jąkać, a jego matka złapała się za piersi, jakby miała dostać zawału. Wtedy dodałam:
— Wysłałam już powiadomienie do całego związku budowlanego, do wszystkich banków i partnerów. Od teraz nikt z wami nie podpisze kontraktu. Kacper ryknął i rzucił się w stronę mojego ojca, unosząc ręce do bicia.
Ale drzwi sali VIP otworzyły się i do środka wpadli potężnie zbudowani ochroniarze. Chwycili go, zanim zdążył zrobić krok. — System monitoringu miejskiego i informacje z naszego działu bezpieczeństwa wskazują, że około pięciu furgonetek z kilkunastoma wytatuowanymi mężczyznami uzbrojonymi w pałki zaparkowało przed willą rodziny Kacpra 15 minut temu — powiedziałam, wstając z fotela. — Pieniądze wyniosły ich pod niebiosa i te same pieniądze ściągnęły ich na samo dno piekła.
Wyszłam z sali, zostawiając ich z ochroniarzami. Kiedy zbliżyłam się do bramy, przez szpary w prętach zobaczyłam Kacpra, klęczącego na chodniku, z rozbitą wargą. — Proszę, wpuść mnie do środka. Wpuść mnie do domu.
Nie mam już nic do ukrycia — błagał. Włożyłam rękę do kieszeni płaszcza i wyjęłam telefon. Spojrzałam mu prosto w oczy. — Jutro pozew o oszustwo przetargowe od holdingu Fenix trafi do prokuratury.
Schowałam telefon do kieszeni, zatrzymałam wózek przy brzegu rzeki, podeszłam do ojca i poprawiłam mu kołnierz. Żegnam was i do zobaczenia w kolejnych pulsujących rytmach życia.
