Nie odzywałem się do Piotra od lat i nie zamierzałem tego zmieniać. Jan nie żył. Kasia jakoś trzymała kontakt z rodzicami, bo życie przycisnęło ją do ściany. A teraz nagle dzieci Piotra – te, których nigdy nie poznałem – chciały wejść do mojego życia.
To nie był żart – powiedziała Natalia. – Chcieliśmy cię poznać od dawna. I tu zaczyna się zgrzyt. Bo ja Piotra nie nienawidzę tak zwyczajnie.
Noszę go w sobie jak drzazgę pod paznokciem – czuję przy każdym ruchu. Gdyby kiedyś stanął przede mną z tym swoim tłustym spokojem, nie ręczyłbym za własne łapy. Oj, bez przesady – usłyszałem. – Znowu robisz teatr.
Teatr? Ty nawet na pogrzeb wszedłeś jak na randkę. Dzieciństwo. Piotr od małego był królewiczem na sterydach cudzej pobłażliwości.
Cokolwiek odwalił, rodzice mieli gotowy wybielacz. Złote oceny? Nauczyciel się uwziął. Kłamstwo?
Trudne dzieciństwo. Zdrada? Lepiej teraz niż później. Ten typ mógłby podpalić firanki, a oni by stwierdzili, że dom był za łatwopalny.
Jan i ja mieliśmy siedzieć cicho i udawać, że deszcz nie leje nam w twarz. Był po prostu żywszy – bronili go. – Ty zawsze wszystko demonizujesz. Żywszy?
Super. Czyli szambo też jest tylko bardziej płynne. Kiedy byłem młodszy, Piotr cisnął nas obu bez końca, szczególnie Jana. Tyle że ja w liceum wystrzeliłem w górę, nabiłem mięśni, poszedłem w sport i nagle odkrył, że zadzieranie ze mną może skończyć się podłogą.
Jan nie miał tyle szczęścia. Został drobny, cichy, szczupły – taki chłopak, którego świat przepycha barkiem, nawet nie zauważając. Dlatego zawsze stałeś między nimi jak mur. Musiałem.
Bo jak nie ja, to kto? Rodzice? Dobre sobie. Oni byli od tłumaczenia drania, nie od bronienia dzieci.
Kasia miała trochę lepiej, bo matka nie pozwalała Piotrowi na nią wjeżdżać. Ale Jan był dla niego najwygodniejszym celem: cichym, dobrym, bez pazurów – idealnym do deptania przez rodzinnego księcia z odklejką. Jan był po prostu miękki – mówili. Nie myl miękkości z tym, że ktoś nie był ścierwem.
Potem stało się coś, czego długo u Jana nie widziałem. Zakochał się naprawdę. Aneta była jego pierwszą poważną dziewczyną i on promieniał. Każdą wolną chwilę spędzał z nią, a kiedy jej nie było, gadał o niej tak, jakby właśnie znalazł swoje miejsce na ziemi.
To było dziwnie piękne – Jan zwykle chował emocje głęboko, a przy niej nagle otworzył wszystko. Byliśmy młodzi – usłyszałem potem. – Ludzie wtedy robią głupoty. Głupotą jest złoty tatuaż.
Ty zrobiłeś rzeźnię. Pamiętam dzień, kiedy wpadł do domu cały rozdygotany ze szczęścia. Powiedział, że Aneta jest w ciąży. Mówił szybko, ręce mu drżały, ale oczy miał jasne jak nigdy.
Przez chwilę naprawdę uwierzyłem, że może los przestanie pluć mu w twarz. I właśnie tego powinniśmy się trzymać – powtarzałem. – Dobrej nowiny. Tylko że tydzień później wasza nowina zgniła jak mięso w słońcu.
Wyszło na jaw, że przez cały związek Aneta sypiała z Piotrem za plecami Jana, za plecami wszystkich. Z moim starszym bratem – tym samym typem, który od dziecka musiał zabrać każdą rzecz, na której komuś zależało, bo inaczej nie czuł pulsu. I w tej jednej chwili twarz Jana zgasła. Nie pękła, nie skrzywiła się.
Zgasła, jakby ktoś zgasił go od środka. Skoro postawiłeś na złotego – powiedziała mi kiedyś Kasia – to do mnie chyba coś mówi. Oboje mieliście kręgosłup z gotowanego makaronu. Nie planowałam nikogo ranić – tłumaczyła się potem Aneta.
A wyszlifowałaś to seryjnie. Prawdziwy talent. Brawo. Jan powinien był to przeżyć jak dorosły – stwierdził ktoś.
Dorośli też pękają, kiedy rodzina klaszcze oprawcy. Najgorsze nie było nawet samo świństwo. Najgorsze było to, że rodzice spojrzeli na zmasakrowanego chłopaka i zamiast stanąć po jego stronie, zaczęli wciskać mu, żeby odpuścił, nie dramatyzował, a najlepiej jeszcze cieszył się szczęściem starszego brata. Chłopak został zdradzony, upokorzony i rozdeptany, a oni kazali mu być miłym.
To nie był dom, to była fabryka gazowania cudzej głowy. Pamiętam to. Wszyscy gadali, a Jan tylko siedział i patrzył w stół. Siedział z ramionami zapadniętymi do środka, jakby sam próbował zniknąć.
Nigdy wcześniej nie widziałem w kimś takiej pustki. To była twarz kogoś, kto jeszcze oddycha, ale już nie wierzy, że cokolwiek ma sens. I wiecie co jest najbardziej obrzydliwe? Piotr nawet nie próbował udawać wstydu.
Łaził po tym wszystkim z miną, jakby wygrał konkurs. Nie moja wina, że życie wybrało mnie – powiedział. Życie nic nie wybrało. Właziłeś w cudze, bo własnego nie umiałeś znieść.
Tydzień później Jan odebrał sobie życie. Jedno zdanie, dziewięć słów, a waży do dziś więcej niż całe moje ciało. Pamiętam ten dzień jak zapach wbity w ściany: telefon, ciszę po drugiej stronie. Potem ten moment, kiedy świat niby stoi, ale w środku wszystko zsuwa się z zawiasów.
Byłem rozwalony, ale wściekłość była jeszcze mocniejsza, bo to nie była mglista tragedia bez twarzy. Ja znałem twarze, znałem głosy, znałem każde obrzydliwe usprawiedliwienie. Ja też wtedy pękłam – usłyszałem po latach od Kasi – po prostu inaczej. Na pogrzebie Piotr przyszedł z Anetą razem.
Rozumiecie ten poziom bez wstydu? Trumna mojego brata, a oni wchodzą obok siebie jak para z katalogu taniej hipokryzji. Wtedy zrobiło mi się czerwono przed oczami. Nie metaforycznie – naprawdę wszystko zwęziło się do jego ryja.
Gdyby nie rodzina, która mnie złapała, pewnie zrobiłbym coś tak głupiego, że dziś siedziałbym za kratami. Mieliśmy prawo tam być – powiedział później. Jasne. Sęp też ma prawo siedzieć na padlinie.
To był też trudny dzień dla mnie. O, zamknij się. Nie rób skata sieroty. Groziłeś własnemu bratu na pogrzebie.
Zachowałeś się jak zwierzę. Bo wy przyszliście tam jak pasożyty. Zwierzęta miały więcej godności. Powiedziałem mu wtedy wprost: jeśli jeszcze raz staniesz mi przed oczami, to cię zabiję.
I nie jestem z tego dumny. Ale też nie będę udawał, że tamte słowa były przypadkiem. Po pogrzebie odciąłem kontakt z prawie całą rodziną. Zostawiłem tylko Tomka, bo jako jedyny nie biegał z wiadrem wybielacza za rodzicami i Piotrem.
Reszta mogła dla mnie zniknąć. I zniknęła. Bo prawda była prosta: Jan nie zabił się w próżni. Ludzie lubią robić z takich historii mgłę.
Ja nie. U mnie to jest konkret: zdrada, upokorzenie, faworyzowanie, wypychanie winy z domu jak śmieci pod dywan. To nie był jeden cios. To było długie, obrzydliwe dobijanie kogoś, kto i tak całe życie miał pod górę.
Lata później nie mam dzieci i nigdy mnie do tego nie ciągnęło. Lepiej mi jako wujkowi, który wpada, śmieje się, ogarnia, pomaga, a potem wraca do swojego życia. Kasia ma dwie córki i je uwielbiam. Piotr miał dzieci z Anetą, potem zdradził nawet ją – śmieć może zmienić koszulę, ale nie naturę.
Rodzice parę razy próbowali się ze mną kontaktować. Za każdym razem dostawali to samo: niech spadają, najlepiej na zawsze. Tyle lat minęło – powiedzieli – można było dorosnąć. Dorosnąć?
To nie ja całe życie niańczyłem potwora. Kasia nie zerwała wszystkiego jak ja. Po studiach miała finansowy dół, musiała wrócić do rodziców, nie miała innego wyjścia. Z czasem ich relacja trochę się wygładziła.
Nie z Piotrem – z nim jest chłód, minimum słów, żadnych złudzeń. Ale rodzice pomogli jej realnie, a jej córki lubią swoich kuzynów. Nie chciałem wrzucać jej pod pociąg tylko po to, żeby udowodnić własną twardość. Dzięki – powiedziała – bo to było życie, nie test lojalności.
I właśnie przez ten cienki kontakt Kasi przyszedł nowy zgrzyt. Gadałem z jej córkami, a one rzuciły mimochodem, że dzieci Piotra od dawna chcą mnie poznać, pytają, są ciekawe, liczą na jakiś kontakt. Poczułem to znajome ukłucie. Bo szczerze też byłem ciekawy.
Nigdy ich nie poznałem, nie zobaczyłem, czy mają jego oczy, jej uśmiech, czy może coś całkiem własnego. Tyle że ciekawość to jedno, a wpuszczenie do życia ludzi związanych z tym syfem to inna liga. Nie chcieliśmy wciskać ci Piotra ani matki – zapewniła Natalia, najstarsza córka. – Tylko poznać ciebie.
No i tu jest mój problem. Nie chcę Piotra, nie chcę Anety, nie chcę rodziców, ich jęczenia, oburzenia, taniego gadania o rodzinie. Ale nie mam pewności, czy da się zbudować relacje z dziećmi Piotra bez otwierania furtki dla całej tej zgrai. I jeszcze jedno: nie wierzę ślepo w cudze intencje.
Nie po tym domu, nie po tych ludziach. Siedzę z tym jak z nożem na stole i myślę, od której strony to ruszyć, żeby nie wdepnąć znowu w ten sam rodzinny gnój. Sam na sam, bez tłumu, bez cyrku, bez miejsca na zasadzkę – powiedziałem. – Jedno spotkanie, jedna osoba.
Neutralny teren. Zero rodzinnego spędu, zero żebrania o kasę, zero nagłego wejścia Piotra. Jeśli mam otwierać te drzwi, to po swojemu: powoli, chłodno, z ręką na klamce, nie z sercem na talerzu. Drugi raz ta rodzina mnie już nie przejedzie.
Nie ma opcji. Chwilę po tym, jak Natalia wyłożyła karty na stół, usłyszałem coś, co zmroziło mi krew: on chciał oddać mnie do adopcji. Patrzyłem na nią i miałem jedno w głowie: ten gnój wiedział od początku, że nie jestem jego krwią, i pierwsze co wymyślił, to wyrzucić dziecko z życia jak śmieć z auta. Byli młodzi – powiedziała.
– To była panika. Panika nie pakuje niemowlęcia do kartonu. Dziadkowie podobno postawili ultimatum: jak oddasz dziecko, odcinamy cię od pieniędzy. No proszę – czyli wtedy jednak potrafili pokazać kręgosłup.
Kiedy chodziło o forsę. Kiedy chodziło o Jana, nagle wszyscy mieli miękkie kolana i gadkę o spokoju. Taki ich standard: na przelewach twardzi, przy cudzej rozpaczy bezkręgowce. Dokładnie – powiedziała Natalia.
– I to jest w tym najbardziej obrzydliwe. Nie że byli bezsilni, tylko że byli wybiórczo odważni. Mówiła dalej: po otwarciu świata postanowiła, że jeśli ma poznać prawdę o biologicznym ojcu, to najpierw musi poznać mnie, bo to ja byłem przy Janie najbliżej. Nie Piotr, nie rodzice.
Ja. Tylko ja parłam, żeby cię znaleźć – powiedziała. – Reszta siedziała cicho. Puściły mi łzy bez ostrzeżenia.
Przeprosiłem ją za rzeczy, których nawet nie mogłem naprawić: za dom, w którym rosła, za chłód od Piotra, za to, że mnie tam nie było. Bo prawda była prosta: gdybym wiedział, zabrałbym ją stamtąd od ręki. Bez konsultacji, bez gadania, bez pytania kogokolwiek o zgodę. Było tak łatwo?
Jasne. Zdrada była łatwa. Przyzwoitość nagle skomplikowana. Resztę wieczoru przegadaliśmy o Janie.
Nie o tragedii – o nim. O tym, jak gniotło mu się nos, kiedy się śmiał. O głupich drobiazgach, które pamiętał, a nikt inny nie pamiętał. O tym, że był cichy, ale nie pusty.
Że jak już kogoś kochał, to bez cwaniactwa, bez kalkulacji, bez tego rodzinnego syfu, który Piotr wciągał z powietrza. Natalia słuchała tak, jakby ktoś wreszcie oddawał jej brakujące kawałki własnej twarzy. Chciałam wiedzieć, jaki był naprawdę – powiedziała. – Nie te wersje z domu.
Widziałem to: ona nie przyszła po kasę, nie po litość, nie po rodzinny teatr. Przyszła po prawdę. Mądra dziewczyna – łeb jak brzytwa, ogarnięte stypendia, granty, studia. Zero kręcenia się przy portfelu.
To mnie uspokoiło, bo po tej rodzinie najpierw węszę podstęp, potem dopiero oddycham. Wymieniliśmy kontakt, przytuliliśmy się i pierwszy raz od lat poczułem, że nie wszystko co przychodzi z tamtej strony rodziny jest skażone. Poprosiłem, żeby wybadała rodzeństwo bez presji. Z całej trójki tylko jedna siostra zgodziła się na spotkanie.
Brat uznał to za zdradę rodziny. No jasne – w tej familii prawda zawsze jest zdradą, a lojalność polega na lizaniu buta temu, kto najbardziej nabrudził. Przynajmniej ktoś jeszcze ma honor – usłyszałem. Honor?
U was? Nie rób kabaretu. Jeśli dla niego honor to krycie świństwa, gratuluję standardów. Poleciałem do Natalii, potem pojechaliśmy autem do miasta młodszej siostry.
Pięć godzin drogi, szare niebo, kawa z papierowego kubka i w głowie pytanie: czy znowu wchodzę w coś, co zaraz walnie mi w twarz? A potem ją poznałem: cicha, miękka w głosie, dobre oczy. Taki typ, przy którym od razu czujesz, że nie szuka haka ani korzyści. Ma po prostu dobre serce – za dobre na tę rodzinę.
Spędziliśmy cały weekend. Wspólny obiad, spacer po kampusie, rozmowy do nocy, śmiech z głupot. Widziałem jedno: obie siostry naprawdę trzymają się razem, nawet po tym, jak wyszło na jaw, że mają różnych ojców. Żadnego rozjazdu, żadnego taniego dramatu.
Młode zrobiły więcej dla rodziny niż starzy przez dekady. Zaprosiłem je na nasz coroczny obiad z Kasią przed Świętem Dziękczynienia. Chciałem im pokazać, że można siedzieć przy stole i nie czuć, że zaraz ktoś wbije ci widelec w plecy. Zacząłem się regularnie odwiedzać.
Było co nadrabiać i od razu było po nich widać, że chłoną ten spokój. Ale był warunek: Natalia powiedziała jasno, że tylko jej siostra i matka wiedzą o prawdziwym ojcu. Poprosiła, żebym trzymał gębę na kłódkę. Trzymałem – nawet kiedy Kasia dopytywała, jak po spotkaniu, omijałem temat.
Potwierdzam – powiedziała później Kasia – nic ze mnie nie wycisnąłeś. I dobrze. Kilka tygodni później jakiś rodzinny szczur musiał wszystko zesrać. Ktoś trafił na mój wpis, rozpoznał szczegóły, rozpuścił po rodzinie.
Bez pytania Natalii, bez krzty przyzwoitości – bach, cała prawda na stół, bo pasożyt bez cudzego dramatu usycha. Sekrety i tak kiedyś wychodzą – usłyszałem. Ale nie każdy musi je wyciągać łapą z gnoju i rzucać ludziom w twarz. Skutek: Natalia straciła prawo wyboru.
Nie mogła tego powiedzieć po swojemu, po cichu albo wcale. Ktoś jej to ukradł. I wtedy zaczęło się prawdziwe szambo. Piotr podobno wpadł w szał – nie dlatego, że przez lata traktował ją jak obcą, nie dlatego, że okazał się żałosnym tchórzem od pierwszego dnia jej życia.
Tylko dlatego, że teraz wszyscy wiedzą, że spotkała się ze mną. Klasyka: nie boli go wina, boli go kompromitacja. To była prywatna sprawa – syknął. – Nie twoja.
Prywatna? Miałeś cudze dziecko w domu jak dowód zbrodni i teraz marudzisz o prywatności. On wiedział od mojego urodzenia, dlatego trzymał mnie na dystans – powiedziała Natalia. – Wiedział.
Nie podejrzewał, nie domyślał się – wiedział. I mimo to latami grał ojca tylko na papierze, a w praktyce traktował mnie jak wadliwy towar. Powiedziała mi później, że ich relacja i tak sekundę przed piachu, więc nie rozwaliło jej to aż tak. Ale kiedy brat stanął po stronie ojca i przestał gadać zarówno z nią, jak i z siostrą – to zabolało mocniej.
Po nim bardziej mnie to uderzyło, niż chciałam przyznać – powiedziała. – Typ znał prawdę całe życie, a i tak wybrał kłamcę. Reszta rodziny poza Kasią też obróciła się w stronę Piotra. Ale to mnie nie zdziwiło: ci ludzie od lat byli jak stado sępów.
Jak coś śmierdzi, lecą pierwsi. Jak trzeba stanąć z kimś słabszym, znikają. Podobno niektórzy naciskali Kasię, żeby dała im mój kontakt, bo jestem im winien zadośćuczynienie za dramat. Tak serio – nie oni za swoje świństwo, tylko ja za ich dyskomfort po prawdzie.
Powiedziałam im, żeby wypchali się żwirem i poszli w diabły – oznajmiła Kasia. Elegancko. Za miękko, i tak by nie zrozumieli. Na szczęście nie ruszyło to edukacji dziewczyn.
Natalia dalej miała stypendia, jej siostra miała odłożone pieniądze po rodzinie matki. Przynajmniej tyle – bo ten cyrk mógł im rozwalić więcej niż tylko psychikę. Wrzesień. I tu przychodzi moment, w którym sam dostałem po łbie.
Natalia odkryła, że to mój wpis iskrą, od której rodzina skleiła całą historię. Wkurzyła się na mnie jak cholera i miała do tego pełne prawo. Przez kilka tygodni się nie odzywała, a ja siedziałem i myślałem, że właśnie rozwaliłem jedyną dobrą rzecz, jaka wyrosła z tego bagna. Byłam wściekła – powiedziała w końcu – bo to moje życie rozpruło się na oczach wszystkich.
Nie wybielałem się, nie wciskałem kitu, że miałem dobre intencje. Dobre intencje nie cofają cudzego stresu. Przeprosiłem konkretnie – bez kręcenia, bez robienia z siebie biedaka. Potem córki Kasi pogadały z nią, dały jej przeczytać całość, wytłumaczyły, czemu to napisałem.
Kiedy zadzwoniłem znowu, odebrała i przyjęła przeprosiny. Zobaczyłam – powiedziała – że nie sprzedawałeś mojej historii dla poklasku, tylko szukałeś ratunku. Odetchnąłem. Bałem się, że straciłem kontakt na dobre.
Jesienią nie mogły wpaść do nas na obiad przed Dziękczynieniem. Wolały spędzić święto z matką, bo akurat rozpadł się jej związek i chciała mieć córki przy sobie. Nie byłem kwaśny – to ich decyzja. Ich matka jest winna wielu rzeczy, ale nie będę dyktował dziewczynom, ile miejsca jej dają.
Próbuję odbudować relacje z córkami – powiedział Piotr przez Kasię. Odbudować? Najpierw trzeba było jej nie podpalać. Boże Narodzenie.
Ściągnąłem wszystkich nad jezioro Tahoe do domu znajomego. Śnieg po kolana, mróz szczypał w twarz, oddech biały jak dym. W środku ciepło, piekarnik chodził bez przerwy, śmiech odbijał się od drewna, a nie od napięcia. Kasia z rodziną, Natalia z siostrą.
Jedzenie, gadanie, wino – zwykłe ludzkie życie. Dla wielu nic wielkiego, dla nas prawie kosmos. To były pierwsze święta od dawna, które nie śmierdziały udawaniem. Natalia zrobiła się strasznie wesoła – nie głupio, po prostu puściła hamulce.
Zobaczyłem, jaka potrafi być lekka, kiedy nie siedzi na niej rodzinny syf. Jej siostra nawaliła tyle dipów i przekąsek, że stół wyglądał jak po nalocie bardzo zdolnego chaosu. Zabrałem je na narty i deskę – najmłodsza poszła jak rakieta, reszta jechała jakby walczyła o życie, a potem w zemście dostałem zmasowany ostrzał śnieżkami. Ale nawet wtedy dziewczyny wróciły do tematu rodziców.
Powiedziały, że szkoda im dziadków, że po dramacie mają mało ludzi wokół, że może warto choć spróbować. Widzisz – powiedziała Natalia – nawet młode rozumieją, że rodziny się nie wyrzuca. Rodziny nie, ale toksyczne odpady już jak najbardziej. Nie naciskałyśmy – dodała.
– Po prostu było nam ich trochę szkoda. Ja to rozumiem. Ale litość to za mało, żeby otwierać stare groby. Powiedziałem, że pomyślę – żeby nie gasić im tego prosto w twarz przy choince.
Tyle w środku i tak siedziało twarde: co niby miałbym tam znaleźć? Spóźnione sumienie, starczą samotność, łzy, które przyszły trzy dekady za późno? Neutralni byli tylko wtedy, gdy Jan tonął. Tego nie da się odwidzieć.
Ludzie mówią, że czas leczy. Nie – czas tylko zasypuje grób kurzem. Jak pod spodem jest trup, to trup tam dalej leży. Połowa stycznia.
Natalia przyprowadziła nowego chłopaka na osiemnastkę córki Kasi. Krótko: typ nie siadł mi ani trochę. Za gładki uśmieszek, za dużo luzu tam, gdzie powinien być szacunek. Takie spojrzenie, które najpierw liczy, potem słucha.
Trzymałem język za zębami – to nie mój związek. Mogę widzieć red flagi, ale nie będę się wpieprzał z butami w jej wybory, dopóki nie mam twardego powodu. Dobrze – powiedziała Kasia – patrzeć można, sterować nie trzeba. Na dziś wszystkie cztery moje siostrzenice są na studiach albo zaraz zaczynają.
I serio nie mógłbym ich kochać bardziej, nawet gdybym się uparł. Jedyny, który nie chce mnie znać, to syn Piotra. Trochę szkoda, ale nie będę łaził za chłopakiem, który wybrał kult rodzinnego kłamstwa zamiast własnego rozumu. Przynajmniej jeden nie kupił twojej wersji – usłyszałem.
Prawdy się nie kupuje. Za to wasze kłamstwa od lat chodzą na abonament. Po długim namyśle usiadłem z tym wszystkim sam – bez świątecznych światełek, bez miękkich spojrzeń dziewczyn, bez sentymentu. Decyzja była prosta: nie wracam do kontaktu z rodzicami.
Po tylu latach nie ma po co rozpruwać zszytej blizny tylko dlatego, że teraz im smutno. Kiedy był moment próby, nie stanęli po stronie Jana, nie stanęli po mojej. Wybrali wygodną neutralność. A neutralność wobec krzywdy to nie mądrość – to tchórzostwo przebrane za spokój.
Zrobiliśmy, co umieliśmy – powiedzieli. Nie zrobiliście, co było wygodne. To nie to samo. Moim obowiązkiem nie jest reanimować relacje z ludźmi, którzy patrzyli, jak mój brat się sypie, i mówili, żeby nie przesadzał.
Moim obowiązkiem jest nie dopuścić, żeby ten sam smród wrócił do mojego życia. Dziewczynom powiedziałem jasno: rozumiem wasze uczucia, doceniam troskę. Ale nie. Koniec.
Kropka. I dobrze – powiedziała Kasia. – Nie jesteś nikomu winien drugiej szansy. Niedługo potem Piotr zaczął macać teren przez Kasię.
Podobno chciał pogadać, wyjaśnić, podobno nawet przeprosić. No pewnie – po latach, kiedy wszystko już zdechło, zgniło i przykryło się kurzem, nagle książę moralności chce rozmowy. Nie wiem, czy chodziło o winę, reputację, czy o to, że dziewczyny zaczęły się od niego odsuwać. Szczerze – nie obchodzi mnie to ani trochę.
Ludzie się zmieniają – powiedziała Kasia. – Może chciał zamknąć sprawy po dorosłemu. Po dorosłemu to było nie włazić do łóżka brata. Reszta to już tylko mop.
Kazałem Kasi uciąć temat. Nie chcę rozmowy z Piotrem. Nie chcę jego przeprosin. Nie chcę jego wersji wydarzeń.
Jedyna osoba, z którą naprawdę chciałbym dziś pogadać, leży pod ziemią. I właśnie dlatego Piotr nie dostanie ode mnie ani minuty – nie ma takiego zdania, które cofnie to, co zrobił. Nie ma takiego tonu, który odmuli grób. Nie ma takiej spowiedzi, która zrobi z niego kogoś innego.
Brak pojednania to czasem nie zemsta – to porządek. Dokładnie – powiedziała Kasia. Jeśli kiedyś wpadnę na Piotra przypadkiem, nie rozwalę mu twarzy. Nie dla niego – dla dziewczyn.
Ale niech nikt nie pieprzy, że to będzie pokój. To będzie tylko kontrola – twarda, wymuszona. I na tym koniec. Rodzice zostają za drzwiami, Piotr zostaje za drzwiami, ich cała wielka rodzinna legenda też.
A ja zostaję z tym, co naprawdę miało wartość: z Janem w pamięci, z dziewczynami w teraźniejszości. Reszta może sobie gnić tam, gdzie sama się wrzuciła.
