De regen viel als een vloek uit de hemel, onophoudelijk en meedogenloos. De modderige straten van het dorp veranderden in rivieren, en de rivieren in een woeste zee. Mensen klommen op daken, klampten zich vast aan takken, schreeuwden om hulp. In de chaos stond een oude man, broodmager, met een lege zak over zijn schouder en ogen die nog altijd hoop uitstraalden.
Ze noemden hem Baba Youssef. Sommigen hielden hem voor gek, anderen voor een heilige. Die nacht zag hij iets in het water. Een schim, eerst een tak, toen een arm.
Een jonge vrouw, op het punt te verdrinken. Haar zwakke kreten gingen verloren in het geraas van de storm, maar Baba Youssef hoorde ze met zijn hart. Hij aarzelde geen moment. Hij wierp zijn stok weg, bad in stilte en sprong in het kolkende water.
De kou sneed door zijn botten, de golven slingerden zijn oude lichaam als een dor blad. Maar hij vocht. Hij zwom naar haar toe, greep haar hand, trok haar met een kracht die hij niet in zichzelf kende. Tegen de stroom in, happend naar adem, sleepte hij haar naar de oever.
Ze was buiten bewustzijn, haar lippen blauw van de kou. Hij tilde haar op zijn schouders, vond een beschutte plek onder het afdak van een verlaten huis. Daar, in de duisternis, opende ze haar ogen. ‘U hebt me gered,’ fluisterde ze.
‘Ik heet Fatima. Mijn familie… het water heeft alles meegesleurd. ’ Haar stem brak. Baba Youssef zag haar gezicht in het zwakke licht – groot, onschuldig, met ogen als maanlicht.
Zijn hart sloeg over. Hij prevelde een gebed om de duivel te verjagen. ‘U bent een geschenk van God,’ zei hij zacht. ‘Ik zal u beschermen.
’
De nacht viel, koud en nat. Ze zaten dicht bij elkaar in de schemering, hij bad, zij huilde stil. Ze vroeg hem waarom hij haar had gered. ‘In Gods ogen is niemand een vreemde,’ antwoordde hij.
‘U bent mij toevertrouwd. ’ Maar in zijn binnenste woedde een strijd. Haar schoonheid was een beproeving. Hij herhaalde zijn smeekbeden.
Bij zonsopgang trokken ze verder, door de modder en het puin. Ze bereikten een heuvel waar andere overlevenden zich hadden verzameld. Mensen staarden hen aan. Een man riep: ‘Baba Youssef!
We dachten dat u verdronken was. ’ Hij vertelde over Fatima. Sommigen knikten vol medelijden, anderen keken achterdochtig. ‘We hebben zelf problemen,’ zei een man van middelbare leeftijd.
‘Wie is zij? ’ Fatima’s ogen vulden zich met tranen. Baba Youssef antwoordde met ijzeren stem: ‘Ik heb haar met eigen ogen uit de dood gered. Zij is onschuldig.
Heb medelijden, alsof het uw eigen dochter was. ’ De menigte zweeg. Tegen de avond steeg het water opnieuw. Ze moesten hogerop.
Na uren bereikten ze een veilige plek met oude bomen en een ruïne. De nacht was ijskoud, zonder dekens of voedsel. Fatima huiverde. ‘Zullen we overleven?
’ vroeg ze. ‘Het leven is in Gods hand,’ zei hij. ‘We moeten alleen onze moed niet verliezen. ’
Toen zagen ze in de verte een vuur.
Andere overlevenden. Een lange man met een doordringende blik stond op. ‘Wie zijn jullie? ’ Zijn ogen bleven op Fatima rusten.
Baba Youssef legde uit dat ze slachtoffers waren van de overstroming. De man grijnsde spottend. ‘Wat doet een meisje als jij hier? ’ Fatima kroop dicht tegen de oude man aan.
‘Ze is een kind van God,’ zei Youssef. ‘Dit is geen tijd voor achterdocht. ’ De man nodigde hen met tegenzin uit bij het vuur, maar zijn blik bleef wantrouwend. Die nacht fluisterde Fatima: ‘Ik vertrouw hem niet.
Zijn ogen…’ Baba Youssef knikte. ‘Niet alle mensen zijn goed. Wees voorzichtig. ’ Bij het ochtendgloren bouwde hij een kleine tent van takken en oude lappen, hoog op de top van de heuvel.
Fatima smeekte hem bij haar te blijven. ‘Ik ben bang. Laat me niet alleen. ’ Zijn hart bonsde opnieuw, maar hij bad en bleef.
Ze zaten samen in de tent, hij keek naar haar en dankte God voor dit geschenk temidden van de verwoesting. De volgende ochtend, toen hij de tent uitkwam, stonden er mannen met stokken. Hun gezichten waren vertrokken van woede. Zonder uitleg grepen ze hem vast en bonden hem aan een boom.
Fatima gilde: ‘Laat hem los! Hij is onschuldig! ’ Maar ze luisterden niet. Ze sleurden haar mee naar het dorp.
Het water steeg opnieuw. Baba Youssef worstelde tegen de touwen, maar ze gaven geen mee. De golven bereikten zijn borst, zijn kin, zijn mond. Het werd zwart voor zijn ogen.
Hij opende zijn ogen in een andere wereld. Zachte kussens, hoge houten plafonds, de geur van wierook. Een stem riep: ‘U bent wakker! ’ Het was Fatima, maar anders – schoon, gekamd, in mooie kleren.
Ze huilde van blijdschap. ‘We zijn thuis,’ zei ze. ‘Mijn vader heeft u laten halen. U lag vastgebonden aan die boom, het water stond al aan uw lippen.
’ Ze vertelde hoe de mannen haar hadden meegenomen, hoe zij de waarheid had verteld, hoe haar vader dienaren had gestuurd om hem te redden. De deur ging open. Een indrukwekkende man met een verzorgde baard en rijke kleding trad binnen. ‘Ik ben Hajj Ismail, haar vader,’ zei hij met warme stem.
‘U bent een engel voor mijn dochter geweest. Zonder u was ze verdronken. Vraag wat u wilt – land, geld, een huis – het is van u. ’ Baba Youssef schudde zijn hoofd.
‘Ik heb alleen mijn plicht gedaan. Ze was een geschenk van God, ik heb het teruggegeven. ’ Hajj Ismail glimlachte. ‘Blijf dan bij ons.
U bent voortaan familie. ’ Fatima pakte zijn hand. ‘Alstublieft, blijf. ’
Baba Youssef, die zijn hele leven alleen en arm was geweest, voelde een warmte die hij nooit had gekend.
Hij vroeg naar de mannen die hem hadden vastgebonden. ‘Ze hoorden geruchten,’ zei Hajj Ismail. ‘Toen Fatima de waarheid vertelde, schaamden ze zich. De lange man heeft zijn excuses aangeboden.
’ Baba Youssef knikte. ‘God vergeve hen. Mensen dwalen soms, maar de waarheid komt altijd boven. ’
Het verhaal van de oude man en het meisje werd een legende in het dorp.
Men sprak over zijn moed, zijn geloof en zijn mededogen, ondanks zijn armoede. Hij bleef in het huis van Hajj Ismail, niet langer een eenzame zwerver, maar een beschermer, een vaderfiguur, een gezegende.
