Wpadła do jego gabinetu, jakby cały budynek należał do niej. Była drobna, ubrana w dopasowany czarny kostium, i wyglądała tak, jakby właśnie przyszła ocenić, czy jego królestwo nadaje się do zamieszkania. Jakub Kaczmarek, wspólnik w jednej z najbardziej prestiżowych kancelarii w Warszawie, miał zasadę, której nie złamał przez dziesięć lat i pięćdziesiąt dwie pracownice: nigdy nie patrzył dwa razy na tę samą kobietę w biurze. Potem przyszła Zuzanna Jabłońska.
Stanęła w drzwiach i przerwała mu analizę umowy warta siedem milionów złotych. „Mamy problem z punktem 18 w sprawie Kowalskiego”. Nie podniósł wzroku. „Nie mamy problemu.
Ma pani problem ze zrozumieniem mojej strategii”. Jej szczęka zacisnęła się ledwo zauważalnie. Widział to już wcześniej, przez ostatnie dwa miesiące, odkąd przekroczyła próg jego biura. Ta mina zawsze poprzedzała burzę.
„Pana strategia opiera się na precedensie z 1998 roku, który został unieważniony w 2012. Chyba że pańska wizja prawa różni się od tej obowiązującej w Rzeczypospolitej”. Za jej plecami Michał, jego wspólnik i przyjaciel od studiów, stał przy dystrybutorze wody z wyrazem zachwytu. „Uwielbiam poniedziałki” – mruknął.
Jakub wstał zza biurka i obszedł je powoli. Zbliżył się do niej o krok. „Precedens z 98. Został zmodyfikowany, nie unieważniony.
Różnica subtelna, mecenas, ale dla kogoś z pani reputacją kluczowa”. Jej policzki zaróżowiły się, ale nie cofnęła się ani o centymetr. „Sprawdzę to” – warknęła, odwróciła się na pięcie i wyszła. Wysokie szpilki zastukały w marmur jak wykrzyknik.
Michał zagwizdał cicho. „Kiedyś któreś z was zapłonie, a ja sprzedaję bilety”. Jakub usiadł z powrotem, ale nie mógł się skupić. To była codzienność z nią: pyskówki, docinki, potyczki słowne, które dla całego biura wyglądały jak profesjonalna rywalizacja.
Dla niego, po sześćdziesięciu dniach, były czymś znacznie bardziej niebezpiecznym. Ich korespondencja stała się tak częsta, że podpisywali się inicjałami. Pewnego wieczoru napisała do niego: „Zawsze mam rację. JK”.
Odpisał: „Arogancja nie jest atrakcyjna”. Ona natychmiast: „Może po prostu lubię wygrywać. MJ”. A potem, po chwili: „PS Precedens był z 1997, nie 1998.
Sprawdź pan swoje notatki. MJ”. Parsknął śmiechem, którym zaskoczył samego siebie. Zuzanna Jabłońska prowadziła listę powodów, dla których Jakub Kaczmarek był niemożliwy.
Była to lista alfabetyczna, z punktami A- arrogant, B- bezczelny, C- całkowicie przekonany o swojej nieomylności. Siedziała przy biurku o szóstej rano, zanim biuro się zapełniło, i dodawała punkt D. Zawahała się, po czym go skasowała. „Mówisz sama do siebie?
” – Karolina, jej asystentka, pojawiła się niespodziewanie z dwiema kawami i uśmiechem, który zwiastował kłopoty. „To zły znak, szefowo. Pracujesz, a wyglądasz, jakbyś właśnie ktoś ukradł ci ciastko. Wszyscy w biurze stawiają zakłady”.
Zuzanna podniosła wzrok. „Jakie zakłady? ”
„Michał stawia, że pocałujecie się do świąt. Pani Kowalska z kadr, że jedno z was odejdzie z pracy.
Praktykant Tomek obstawia ślub do lata”. „Między mną a panem Kaczmarkiem nie ma żadnej chemii” – oburzyła się Zuzanna, czując, że się rumieni. „To zwykły szacunek zawodowy”. „Tak?
Dlatego wczoraj przez pół godziny kłóciliście się o przecinek w umowie? Oboje wyglądaliście, jakbyście chcieli się nawzajem zabić albo pocałować. A ten garnitur w kolorze śliwki, który masz na sobie… założę się, że pan Kaczmarek zauważy go przed jedenastą”.
Zuzanna nie odpowiedziała. Garnitur był nowy. Kupiła go impulsywnie, co było dla niej zupełnie nietypowe. I nie chciała się zastanawiać, czy wybrała go, myśląc o nim.
Tego samego dnia, przed spotkaniem w sali konferencyjnej, usiadła naprzeciwko niego. Dyskutowali, kłócili się, przepychali argumentami przez godzinę. Kiedy powiedział jej, że jest „tchórzliwa”, zrobiło się cicho. Zuzanna wzięła głęboki oddech i oświadczyła: „Znajdę trzecie rozwiązanie, które połączy obie strategie.
Do jutra rana”. Wychodząc z sali, minęła Michała, który zagwizdał. „Jesteś skończony, Kuba”. Jakub wpatrywał się w zamknięte drzwi.
„Wiem. Dlatego właśnie jestem skończony”. Pracowała do późna. Światło w jej gabinecie paliło się, gdy przechodził obok.
Zapukał. Stała pochylona nad dokumentami, jeden kosmyk włosów wymknął się z koka. Na jego widok spojrzała na niego nieufnie. „Może pana kawa na bucie?
” – zapytała, wskazując na jego but. Spojrzał w dół. Rzeczywiście, mała brązowa plama. „Zauważyłaś”.
„Zauważam wszystko” – odpowiedziała cicho, a w jej oczach było coś, co sprawiło, że powietrze w pokoju stało się gęstsze. Jej winda utknęła w czwartek, o siedemnastej trzydzieści. Wszedł do środka, zobaczył ją, a drzwi zatrzasnęły się za nim. Światła zamigotały i zgasły.
„To tylko chwilowa awaria” – powiedział, sięgając po telefon. Nie było zasięgu. „Konserwator sprawdza budynek co godzinę. Zauważy, że utknęliśmy”.
„Co godzinę? ” – jej głos był wyższy o oktawę, oddech płytki. „Wszyscy już wyszli. Nikt nie wie, że tu jesteśmy”.
Zsunęła się po ścianie, siadając na podłodze z kolanami pod brodą. Zobaczył w niej, po raz pierwszy, kruchość. Usiadł obok niej. „Opowiedz mi o czymś.
Cokolwiek. Odwróć uwagę”. „Od czego? ” – warknęła.
Winda drgnęła i pisnęła, łapiąc go za ramię. Nie cofnęła ręki i on też nie. „Ty się czegoś boisz? ” – zapytała.
„Pająków. Szczególnie tych wielkich, owłosionych. Raz jeden wlazł mi do ucha podczas snu” – wyjaśnił, wywołując jej prawdziwy śmiech. To był śmiech, którego nigdy wcześniej u niej nie słyszał.
Odpowiedziała, że ma kota o imieniu Juez. Dla niej był to żart, ale nie przestał na nią patrzeć, gdy opowiadał o swojej siostrze, Ani, i o tym, co się stało po śmierci rodziców. „Przysiągłem sobie, że nigdy nie będę bezradny. Zbudowałem tę kancelarię, żeby nigdy więcej nie czuć się tak, jak wtedy”.
Milczała przez chwilę. „Mam 160. Nie 162. Skłamałam w dokumentach personalnych.
Ludzie nie traktują mnie poważnie, bo jestem drobna. Dodałam sobie dwa centymetry, żeby poczuć się większa”. „Zuzanno” – powiedział po raz pierwszy używając jej imienia. „Nie potrzebujesz tych dwóch centymetrów”.
Kiedy w końcu ktoś ich znalazł, wyszła z windy bez słowa i uciekła, jakby uciekała przed pożarem. Siedziała w biurze cały ranek, wpatrując się w ścianę. Karolina domagała się szczegółów, ale Zuzanna mówiła tylko, że „rozmawiali”. Jakub wysłał jej wiadomość, formalną, o spotkaniu.
Na końcu dodał tylko jedno zdanie: „Dobre wieści, 160 to idealna wysokość, żeby dosięgnąć najwyższej półki. Starsza pani bardzo doceni twoją pomoc”. Nie mogła powstrzymać śmiechu. Następne dni były serią gier, które tylko oni dwoje rozumieli.
Znalazł wymówkę, by poprosić ją o raport z wysokiej półki. Stanęła na palcach i rzuciła w niego spinaczem, gdy ją drażnił, podszedł i sięgnął nad nią, podając jej dokument. „160. Idealny wzrost.
Do wielu rzeczy” – powiedział, wychodząc. Michał czekał za rogiem. „Jesteście nieznośni. Czemu po prostu jej nie powiesz?
”
„Bo to wszystko skomplikuje” – odpowiedział. „Już jest skomplikowane” – odparł Michał. „Po prostu jeszcze tego nie przyznaliście”. Dostał szansę, gdy klient zażądał, by najlepsi prawnicy w kancelarii przeforsowali wartą pięćdziesiąt milionów złotych fuzję.
Zuza i on zostali zamknięci w sali konferencyjnej, wieczory spędzali na planowaniu i kłótniach. Śmiali się prawdziwie, jedli pizzę, opowiadał o rodzicach, a ona o ojcu, który ją zawiódł. Zasnęła nad dokumentami. Nalał jej na ramiona swojej marynarki, którą potem trzymała, wdychając jego zapach.
Robili postępy. Trzy dni w Gdańsku. Miało być czysto służbowo. Wszystko było tak, dopóki wieczorem, na prawie pustej plaży, nie nadeszła chwila, gdy wiatr od morza uderzył w jej włosy.
Jakub odwrócił się, a w jego oczach była cisza. „Ty nie jesteś tylko współpracowniczką. Przestałaś nią być dawno temu”. Telefon zadzwonił.
Kiedy wrócił, powiedział tylko „jutro porozmawiamy o nas”. Całą resztę przerwał telefon i ostrożność. Śmiała się w duchu z tej ironii. Następnego wieczoru była kolacja z klientem.
Założyła bordową sukienkę i czuła, jak jego wzrok ją pali. Po kolacji, przy barze, w końcu powiedział: „Słuchaj, wiem, że to skomplikowane. Jesteśmy partnerami. Mam zasady przeciwko temu.
Ale z tobą wszystkie moje zasady przestały mieć znaczenie”. „Ja też to czuję” – przyznała. „Próbowałam nie czuć. Ale nie mogę przestać o tobie myślańć”.
„To przerażające, prawda? ” – zapytał. „Tak. Może warto się przestraszyć razem?
”
Wracali z Gdańska jako para. W Warszawie rzeczywistość uderzyła ich z pełną siłą. Plotki, szepty, znaczące spojrzenia. Zuzanna spanikowała i zaczęła go unikać.
Przez tydzień ukrywała się, jadła lunch w gabinecie, odpowiadała jednym słowem. Karolina bezlitośnie ją wypytywała. „Co się stało w Gdańsku? ”.
„Powiedzieliśmy sobie rzeczy. Ważne rzeczy”. „A teraz co robisz? Uciekasz.
Przestań”. W poniedziałek zobaczyła go przy dystrybutorze wody z Adamem, adwokatem z konkurencyjnej kancelarii, uśmiechającym się do niej w sposób, który nie pozostawiał wątpliwości. Zanim zdążyła zareagować, Jakub złapał ją za łokieć i wciągnął do pustej sali konferencyjnej. „Unikasz mnie przez tydzień.
Ignorujesz moje wiadomości. A potem flirtujesz z Nowackim przy dystrybutorze”. „Nie flirtowałam. On zaprosił mnie na lunch służbowy”.
„Terazcki nie je lunchy służbowych. On je lunchy uwodzicielskie”. „Jesteś zazdrosny” – powiedziała, uśmiechając się powoli. „Nie jestem” – warknął, ale jego uszy zaróżowiły się.
„Dobrze. Tak, jestem zazdrosny. Czy to cię uszczęśliwia? Wiesz co?
Wkurzasz mnie. Prowokujesz, drażnisz”. Teraz to on się zbliżył. „Ale nie mogę przestać o tobie myśleć.
Och, Zuzanno, to przerażające”. „Mnie też przeraża”. „Więc może warto się przestraszyć razem? ”.
Tego wieczoru poszli na kolację i ustalili zasady: dyskrecja w biurze, szczerość między sobą, powolne tempo. Mimo to, dwa tygodnie później, wszystko się zmieniło. Kancelaria ogłosiła doroczną imprezę. Zuzanna zaproponowała wenecką maskaradę, Jakub zawzięcie bronił Casino Royale.
Głosowanie dało remis i zgodnie z tradycją, decydowało losowanie. Zuzanna wygrała. Z podnieceniem świętowała, a on wyszeptał jej do ucha: „Jeden taniec. Obiecaj mi jeden taniec na tej gali”.
Przygotowania pochłonęły ją bez reszty. Wieczór gali był jak z innego świata. Kryształowe żyrandole, złote dekoracje, orkiestra grająca walca. Ona w długiej czarnej sukni.
On w eleganckim smokingu, który wyglądał tak, jakby uszyto go specjalnie dla niego. Zeszła po schodach, a jego wzrok zatrzymał się na niej, gdy stał przy barze. Kieliszek niemal wypadł mu z ręki. Zatańczyli walca, wirowali po parkiecie, chronieni od wszystkiego, co było na zewnątrz.
„Wiesz, co jest śmieszne? Te twoje 160. Nigdy nie wydawało mi się tak idealne”. Po ostatnim tańcu, zamiast wrócić na salę, wyszli tylnym wyjściem.
Jego apartament był dokładnie taki, jak sobie wyobrażała: minimalistyczny, elegancki, ale z ludzkimi detalami, zdjęciami siostry, książkami. Zapytał ją, dlaczego jest z nim. Odpowiedziała, że z nim świat ma sens. Że widzi ją taką, jaka jest naprawdę.
Potem, po wszystkim, w jego sypialni, powiedział to, czego nie mogła przestać słyszeć: „Kocham cię, Zuzanno Jabłońska. Kocham cię i będę kochał do końca życia”. Ślub odbył się sześć miesięcy później. Miesiąc miodowy spędzili na Santorini, w domu o białych ścianach, z widokiem na morze.
Ich życie wyglądało tak, jak powinno wyglądać: wspólne wieczory, jej kota Juez, który w końcu zaakceptował Jakuba, wspólna praca, która stała się przyjemnością. A potem Zuzanna zaszła w ciążę. Pewnego dnia w windzie, dokładnie w tym miejscu, gdzie wszystko się zaczęło, trzy lata wcześniej, Jakub objął ją od tyłu, a dłoń spoczęła na jej brzuchu. „To dziewczynka” – powiedział.
„I będzie idealna”. Zuzanna podejrzliwie podniosła brew. „Skąd wiesz? ”
„Bo będzie taka jak ty.
I będę ją kochał od pierwszego dnia”. Drzwi windy otworzyły się na ich piętro, wyszli trzymając się za ręce, w stronę biura, życia i przyszłości, którą tworzyli razem. Czasami najlepsze rzeczy zaczynają się wtedy, gdy utkniesz w windzie z właściwą osobą.
